مدل ساختاری احساس تنهایی بر اساس گرایش شخصیت خودشیفتگی و کیفیت ارتباط والد-کودک در افراد با ساخت شخصیت مرزی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی ، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی ، قم، ایران.
2 دانشیار، گروه روانشناسی ، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی ، قم ، ایران(نویسنده مسئول)
3 استادیار، گروه روانشناسی ، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی ، قم ، ایران
doi
10.22038/mjms.2021.18880چکیده
مقدمه: مطالعه حاضر با هدف بررسی نقش میانجی ساخت شخصیت خودشیفتگی در رابطه بین کیفیت روابط والد- کودک و احساس تنهایی در افراد با گرایش شخصیت مرزی انجام شد.روش کار: روش تحقیق توصیفی – همبستگی بود و جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی مراجعه کنندگان با گرایش شخصیت مرزی مراجعه کننده به مراکز مشاوره و خدمات روانشناختی شهر قم در بازده زمانی 9 ماه از تیرماه 1399 تا اسفندماه 1399 بودند. تعداد 556 نفر از افراد به شیوه نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. ابزار جمع آوری داده ها پرسشنامه احساس تنهایی آشر و همکاران (1984)، مقیاس نگرش فرزند نسبت به پدر و مادر هادسون و راپی (2001)، مقیاس خودشیفتگی مارگولیس و توماس (1980) و پرسشنامه سازمان شخصیت کرنبرگ و کلارکین (1995) بود.نتایج: تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از روش تحلیل همبستگی نشان داد بین ساخت شخصیت خودشیفته و احساس تنهایی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (01/0>P) و بین کیفیت روابط والد - کودک و احساس تنهایی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (01/0>P). همچنین مدلیابی معادلات ساختاری نشان داد خودشیفتگی به صورت مثبت و معنادار رابطه بین کیفیت روابط والد- کودک و احساس تنهایی را میانجیگری می کند.نتیجه گیری: پیشنهاد می شود آموزش فرزندپروری سالم به منظور پیشگیری از ایجاد الگوهای شخصیتی ناسالم در فرزندان صورت گیرد و احتمال ابتلا به اختلالات شخصیت در بررسی احساس تنهایی و افسردگی لحاظ شود.