اثربخشی آموزش واقعیت درمانی بر خودکارآمدی و ملاک های انتخاب همسر در دانشجویان مجرد

نویسندگان

1 دانشگاه علوم پزشکی اراک

2 دانشگاه آزاد اسلامی

3 دانشگاه علوم پزشکی تهران

doi
10.52547/JPS.23.136.251
چکیده

زمینه: باور به توانایی های ذاتی به معنی ارزش گذاری مجموعه ی خاصی از نقاط قوت شناختی است. مطالعات متعددی بیانگر روابط معنادار میان خودکارآمدی و ملاکهای انتخاب همسر هستند و همچنین اثربخشی آموزشهای مختلفی بر خودکارآمدی و ملاک های انتخاب همسر در دانشجویان مورد بررسی قرار گرفته است ولی تاکنون تأثیر واقعیت درمانی مورد مطالعه پژوهش مستقلی نبوده است. هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش واقعیت درمانی بر خودکارآمدی و ملاک های انتخاب همسر در دانشجویان مجرد بود. روش: پژوهش حاضر نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون، پس آزمون با گروه گواه و پیگیری دو ماهه بود. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی دانشجویان مجرد دانشگاه علامه طباطبائی بود که در سال تحصیلی 1400-99 مشغول به تحصیل بودند. نمونه مورد نظر 167 دانشجو به صورت در دسترس انتخاب شد. بدین صورت که از بین تمامی دانشجویان، که به صورت دردسترس انتخاب شدند 86 دختر و 81 پسر پرسشنامه ها را تکمیل کردند. پرسشنامهها شامل انتظار از ازدواج (جونز و همکاران، 1996) و خودکارآمدی (شرر و همکاران، 1982) بود. تحلیل داده ها در نرم افزار SPSS ورژن 26 انجام شد. یافته ها: یافته ها نشان داد که با کنترل اثر پیش آزمون، مقادیر متغیر خودکارآمدی و ملاک های انتخاب همسر در دانشجویان مجرد در پس آزمون مربوط به گروه گواه با گروه آزمایش تفاوت معناداری وجود دارد (05/0 > p ). نتیجه گیری: بر اساس نتایج می توان استنباط کرد که دوره های واقعیت درمانی به دانشجویان کمک می کنند تا با پذیرش واقعیت ها و تغییر نگرش های نامناسب درباره ازدواج، به بهترین تصمیم ها در این زمینه دست پیدا کنند. آموزش واقعیت درمانی به دانشجویان کمک می کند تا با نگرش های ناسالم و نادرستی که ممکن است در ذهنشان وجود داشته باشد، آشنا شوند و بهترین راهکارهای ممکن را برای مدیریت این نگرش ها پیدا کنند.