فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

زمینه: بی تردید غنا بخشیدن به روابط بین فردی زنان دارای همسر مبتلا به اعتیاد به دلیل سوءمصرف شوهر خود نیاز به آموختن یک سری از مهارت ها برای سازگار شدن یا غلبه بر آن شرایط موجود دارند. تأثیر منفی کاهش کیفیت زندگی زناشویی در زوجین بر جنبه های مختلف زندگی به نظر می رسد راه های کاهش آن در زوجین لازم است. از دیدگاه های بسیار مؤثر درمانی، زوج درمانی رفتاری تلفیقی و زوج درمانی گاتمن است. هدف: پژوهش حاضر با هدف مقایسه تأثیر مشاوره گروهی مبتنی به شیوه زوج درمانی گاتمن و رفتاری تلفیقی بر کیفیت زناشویی زنان دارای همسر مبتلا به اعتیاد انجام گرفت. روش: روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه گواه با دوره پیگیری یک ماهه بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی زنان دارای همسر مبتلا به اعتیاد مراجعه کننده به یک مرکز بهزیستی در شهر اهواز در سال 1401 بود. که با استفاده از نمونه گیری هدفمند 45 نفر انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه گواه همتاسازی شدند. ابزار گردآوری داده ها مقیاس کیفیت زناشویی (باسبی و همکاران، 1995) بود. بر روی گروه های آزمایش مداخلات زوج درمانی رفتاری تلفیقی و زوج درمانی گاتمن به صورت 10 جلسه 90 دقیقه ای به شیوه گروهی و هفتگی در نظر گرفته شد. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و آزمون تعقیبی بنفرونی با بهره گیری از نرم افزار SPSS نسخه 22 تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد هر دو زوج درمانی رفتاری تلفیقی و زوج درمانی گاتمن در بهبود کیفیت زناشویی همسران زنان دارای همسر مبتلا به اعتیاد اثربخش بوده است (001/0 P< ) . اما بین اثربخشی این دو شیوه درمان بر متغیر کیفیت زناشویی تفاوت معناداری مشاهده نشد (001/0 P< ). نتیجه گیری: بر اساس یافته های این مطالعه زوج درمانی رفتاری تلفیقی و زوج درمانی گاتمن می تواند به بهبود کیفیت زناشویی زنان دارای همسر مبتلا به اعتیاد منجر گردد و لازم است روانشناسان نسبت به برگزاری و اجرای چنین آموزش هایی اقدام نمایند.