فرا حرفه گرایی در مدیریت علوی (مطالعه موردی: بررسی نامه ها و خطبه های حضرت علی علیه السلام به کارگزاران در نهج البلاغه)
نویسندگان
1 عضو هیئت علمی، گروه زبان و ادبیات عرب ، دانشکده زبانهای خارجی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد فلاورجان، ایران.
2 عضو هیئت علمی، گروه زمین شناسی، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران.
3 عضو هیئت علمی، گروه زمین شناسی، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران.
doi
چکیده
در این تحقیق سعی شده تا با استفاده از توصیههای حضرت علی علیهالسلام در نهجالبلاغه خطاب به کارگزاران مرام نامه اخلاقی مدیران بازخوانی شود و با مقایسه آن با مؤلفه مرام اخلاقی، از مولفههای حرفهگرایی، تفاوت توصیههای اخلاقی حضرت به مدیران با توصیههای اخلاقی در حرفهگرایی، بر مبنای رفتارهای ارتباطی چهارگانه انسان، تبیین و تحلیل گردد. یافتههای این جستار نشان میدهد که توصیههای حضرت به مدیران در رفتار ارتباطی قدسی شامل تعظیم داشتن خداوند و آخرت گرایی از بعد نظری و انجام فرائض و نماز به وقت و امثالهم از بعد عملی است. توصیههای حضرت به مدیران در مخالفت با هوای نفس، تقویت روحیه استقامت و پایداری و نظیر آن از توصیههایی است که مربوط به رفتار ارتباطی درونشخصی مدیران است. توصیههای حضرت مرتبط با رفتار ارتباطی بینشخصی مدیران در دو دسته ارتباط با مردم از یک طرف و ارتباط با سازمان، کارکنان و مسئولان عالی رتبه از طرف دیگرقابل دستهبندی است. توصیههای کلی حضرت امیر علیهالسلام در حفظ امانتداری، استفاده مطلوب از نعمتها و پرهیز از فساد در زمین برای تبیین ارتباط برونشخصی مدیران است. از تحلیل این یافتهها نتیجه میشود که توصیههای حضرت علی علیهالسلام در رفتار ارتباطی قدسی کاملا متفاوت بوده و نقش محوری را برای اجرایی شدن توصیههای سه رفتار ارتباطی دیگر ایفا میکند. از نگاه ایشان خدامحوری و آخرتگرایی که با انجام واجبات الهی و دوری از حرام ها و مانند آن حاصل میشود میتواند ضمانت اجرایی برای ایجاد رفتارهای ارتباطی سازنده و خوب در حوزههای درون شخصی، بین شخصی و برون شحصی مدیران باشد