بررسی رسانایی نانو‌کامپوزیت‌های PPY/MMTبا استفاده از ویژگی‌های غلظت ماده اکسنده، درصد MMT و پیرول به کمک مشاهدات XRD

نویسندگان
doi
چکیده

روش‌های پلیمریزاسیون اولیه و کاتالیز شده آنزیمی که به‌صورت فتو شیمیایی انجام می‌پذیرند و تاثیر غلظت پیرول، غلظت های متفاوت ماده اکسنده FeGl3 افزایش درصد MMT، و دما بر میزان رسانایی نانو کامپوزیت‌های PPY/MMT در این تحقیق مورد بررسی قرار گرفته است. میزان رسانایی نانو کامپوزیت‌های PPY/MMTدر غلظت های متفاوت ماده اکسنده FeGl3 از 1/0 مول تا 4/0 مول، از 45/0 تا s/cm 25/2 افزایش یافته است. رسانایی نانو کامپوزیت‌های PPY/MMTبا افزایش درصد MMT از s/cm 25/2 به 38/0 کاهش می‌یابد. با افزایش غلظت پیرول، میزان رسانایی نیز افزایش پیدا می‌کند. آماده‌سازی نانو کامپوزیت‌های P/MMTدر دمای پایین (تقریبا 5 درجه سانتی‌گراد) در مقایسه با دمای اتاق (25 درجه سانتی‌گراد) باعث ایجاد رسانایی بالایی می‌شود. این نانو کامپوزیت‌ها در دمای 90 درجه سانتی گراد به سطح بهینه‌ی خود می‌رسند. بر اساس این یافته‌ها، 6 ساعت برای پلیمریزاسیون پلی پیرول در محیط آبی، بهترین زمان می‌باشد. در طی زمان 3 ساعت (s/cm 42/0) تا 6 ساعت (s/cm 25/2) برای تهیه این نانو کامپوزیت‌ها، میزان رسانایی، افزایش سریعی دارد در صورتی که بعد از 9 ساعت به بالا ( s/cm45/0) تا 24 ساعت (s/cm15/0)، میزان رسانایی به‌تدریج کاهش پیدا می‌کند.