بررسی فرایند واجی هماهنگی واکهای در گویش گیلکی رشت بر اساس واجشناسی خود واحد
نویسندگان
1 استادیار، گروه زبانشناسی و زبانهای خارجی، دانشگاه پیام نور، ایران.
2 کارشناس ارشد زبانشناسی همگانی، دانشگاه پیام نور رشت
doi
چکیده
واجشناسی خودواحد، ادامۀ تحقیقات در چارچوب واجشناسی زایشی است که اولین بار گلداسمیت در سال 1976 آن را مطرح کرد. در واجشناسی خودواحد، بازنمایی واجی از حالت خطی بیرون آمده، به صورت شبکهای و سلسلهمراتبی تبیین میشود. بر اساس این، فضای بازنمایی واجی، شامل مشخصۀ مستقل (خودواحد) است. در واجشناسی خودواحد، کانون توجه بر تغییراتی قرار گرفته است که قوانین واجی میتوانند بر سازمانبندی بازنمایهای واجی ایجاد کنند. در انگارۀ خودواحد، بازنماییها دیگر به صورت یک ردیف از عناصر واجی ساده که تمام فرایندهای واجی در همان سطح انجام میگیرد، نیستند. در این انگاره، قوانین واجی نه تنها بر عناصر واجی تأثیر میگذارند بلکه بر نحوۀ ارتباط عناصر لایههای مختلف با یکدیگر مؤثرند. در این پژوهش سعی بر آن است که فرایند واجی هماهنگی واکهای در گویش گیلکی رشت در چارچوب واجشناسی خودواحد مورد بررسی قرار گیرد. روش تحقیق، توصیفی- تحلیلی است و دادههای تحقیق به صورت میدانی و اسنادی جمعآوری شده است. دادهها از صورت گفتاری گویش گیلکی گویشوران بومی، فرهنگهای مختلف و نیز شمّ زبانی محقق جمعآوری شده است و سپس از طریق مصاحبه با تعدادی گویشور بومیو کهنسال مرد و زن، موارد شک و تردید در خصوص تلفظ برخی از دادهها برطرف گردیده است. نتایج تحقیق نشان میدهد که واجشناسی غیرخطی خودواحد، قادر به تبیین و بازنمایی فرایند واجی هماهنگی واکهای در گویش گیلکی رشت با کفایت توضیحی لازم است. اصلاحیه:نظر به درخواست کتبی نویسنده مسئول پس از انتشار مقاله و در راستای اجرای قوانین cope، نام شهین شیخ سنگ تجن (استاد راهنما) جایگزین نام پریسا فرخ گردید.
