تحلیلی استعاری زبانشناختی بر ضربالمثلهای حوزۀ احساسی خشم در زبان های فارسی و ترکی
نویسندگان
1 استادیار زبان شناسی دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری گروه زبانشناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 دانشیار زبانشناسی پژوهشکده سمت، تهران، ایران
doi
10.30495/irll.2019.668181چکیده
پژوهش حاضر به بررسی استعارههای مفهومی حوزه خشم در آیینه ضربالمثلهای دو زبان فارسی و ترکی میپردازد. تلاش شده است از منابع مختلف برای دو زبان مذکور، دادههای مورد نیاز از هر دو زبان استخراج و گردآوری شود. پربسامدترین نگاشتنامها در هر دو زبان مشخص و جداگانه در جدول آورده شود. در کنار نگاشتنامها، پربسامدترین حوزههای مبدأ نیز شناسایی و معرفی شدند تا مشخص گردد گویشوران این دو زبان بیشتر از چه نگاشتنامها و حوزههای مبدأ برای بیان استعاری خشم استفاده میکنند. مشخص شد در زبان فارسی پربسامدترین نگاشتنام [خشم آتش است] و در زبان ترکی [خشم نادانی/جهل است] می باشند. دررابطه با حوزههای مبدأ نیز پربسامدترین حوزه مبدأ که برای مفهومسازی خشم بهکار میرود، بهترتیب حوزههای مبدأ "روشنایی و تاریکی" در زبان فارسی و "انسان/بدن انسان"در زبان ترکی قرار دارند که بسامد وقوع بهنسبت تعداد ضربالمثلهای بررسی شده در هر زبان آورده شد. با تحلیلهایی که صورت گرفت به نظر می رسد که هر چند تقریباً گویشوران این دو زبان از یک الگوی واحد فرهنگی برای تولید استعاره خشم استفاده میکنند اما به نظر می آید تفاوت های فرهنگی باعث تولید نگاشتنام های متفاوت نیز شده است.
