بررسی ساختار و محتوای غزل «بلالی باش» از شهریار
نویسندگان
1 استاد گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.
2 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد پارس آباد مغان، دانشگاه آزاد اسلامی، پارس آباد مغان، ایران.
doi
10.30495/irll.2020.677879چکیده
شهریار شاعر بزرگ معاصر ایران و صاحب مکتب ادبی است که اشعار زیادی هم به زبان ترکی آذربایجانی دارد. بلالیباش (سرِ پربلا) در واقع داستانی در قالب شعر است. وی در این غزل وجوه مختلفی از هنر سخنسرایی را به سبک و سیاق مینیمالیسم به نمایش میگذارد. شهریار با ترکیب دو هنر داستانپردازی و شاعری، عناصر داستانی، صور خیال و انواع صنایع ادبی را در یک غزل هفده بیتی که در قالب مناظرهای سهل و ممتنع بین خود شاعر و همسر جوانش سروده شده، به کار میبندد و با ترسیم جلوة زیبای روستا و زندگی اصیل و سنّتی به بیان مضامین مختلف اجتماعی، اخلاقی و فلسفی از جمله معیارهای ازدواج، جبر و اختیار، تقابل و تضاد، رعایت حدّ و اندازه، دشواریهای حیات و... میپردازد. او با نکوهش آسیبهایی چون اعتیاد، دروغ، سخنچینی، طلاق و... مخاطب را به عشق، عادت کردن به پوزش، اعتدال و رعایت اندازه، صداقت و... فرا میخواند. در مقالۀ حاضر، برخی نکتههای زبانی مربوط به غزل نیز بررسی شده است.
