مفاهیم متعدد مطلق گل در دوبیتیهای بومی مازندران
نویسندگان
1 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بابل، دانشگاه آزاد اسلامی، بابل، ایران.
doi
10.83078/adabemahali.2024.1105920چکیده
گل یکی از مظاهر زیبای هستی است که راز و رمز عجیبی با خود دارد؛ لطافت، رنگ، بو و ساختار ظاهریش، الهام بخش شعری شاعران شده است. بومیسرودها، ترانههای ارزشمندی هستند که به دلیل پاسداری از هویت فرهنگی - ملی و انتقال احساسات و عقاید گذشتگان ما، بخش مهمی از ادبیات شفاهی را شامل میشوند. این پژوهش قصد دارد تا با روش توصیفی- تحلیلی، مفاهیم متعدد گل را در دوبیتیهای بومی مازندران بررسی کند. در این جستار، بیش از 1000 دوبیتی مازندرانی بررسی شده است که در این میان، 175 دوبیتی به مطلق گل اختصاص دارد. شاعران خوشذوق مازنی، ضمن اشاره به مطلق گل، به مفاهیم متعددی همچون شکوفایی گل در فصل بهار و امید به دیدار دوبارۀ معشوق در دامن طبیعت، زیبایی چهره و اندام معشوق و برتری آن بر گل، انتظار برای دیدن گل گمشده، سرمای زمستان و داغی که بر دل گل نشسته اشاره میکنند. این گونه اشعار با بنمایههای اجتماعی، تعلیمی و عاشقانه و گاه با مفاهیم گمشدهای همانند درد عشق، غم غربت، بیعدالتی حاکم در جامعه، انتظار برای رسیدن به آمال و آرزوها همراه است.
