مولوی و شمس در ادب عرفانی یارسان (درنگی در برخی منابع)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد یاسوج، دانشگاه آزاد اسلامی، یاسوج، ایران
2 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد یاسوج، دانشگاه آزاد اسلامی، یاسوج، ایران.
3 دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد یاسوج، دانشگاه آزاد اسلامی، یاسوج، ایران
4 دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد اصفهان(خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران.
doi
چکیده
مولانا جلالالدین بلخی و شمس تبریزی، دو عارف بزرگ ایرانی، دارای حضور و تأثیری فراوان در شاخههای گوناگون فرهنگ ایرانیاند. یارسان (اهل حق) نیز از پیروان طریقت و آیینی علوی و دارای اهمیت معنوی و فرهنگی، حتی در ابعادی جهانیاند. بنابراین، نوع نگاه پیروان این آیین به هریک از بزرگان تاریخ و از جمله شمس و مولوی میتواند واجد اهمیت پژوهشی باشد. در این گفتار کوتاه، کوشیدهایم برخی از خطوط اصلی حضور این دو را در متون مهم حقانی بررسی کنیم. نسبت شمس با حلاج (و آنگاه: پیر داوود و امام حسین (ع) ) و نسبت مولوی با حضرت محمّد (ص) (و محمّد بن ابیبکر) از نگرههای مهمِ یارسان دربارۀ این دو چهره است. نیز تکیه بر نسبت رازآمیزِ خویشاوندی میان آن دو، حضور ایشان در نیایشهای اهل حق و حضور آنها، خاصه مولانا، در داستانهای علویان بکتاشی، از دیگر نکاتی است که در این گفتار بدانها اشاره شده است. وصف اصلی حکایات و روایات یادشده، به مانند بسیاری دیگر از آثار یارسان، رمزی بودن آنهاست.