بررسی صرف فعل و تغییرات آوایی پیامد صرف، در گویش حیات داوودی

نویسندگان

1 بخش زبان انگلیسی، دانشگاه فرهنگیان، صندوق پستی-889 14665، تهران، ایران

doi
چکیده

چکیده این پژوهش به بررسی نظام صرف فعل و تغییرات آوایی در گویش «حیات‌داوودی» از گویش‌های جنوب‌غربی ایران در منطقۀ گناوه استان بوشهر می‌پردازد. هدف اصلی، شناسایی قواعد صرفی، الگوهای واجی و تفاوت‌های زیرگویشی در این گویش است. داده‌ها با رویکرد زبان‌شناسی میدانی و تحلیل صرفی–واجی از طریق مصاحبه و مشاهده گردآوری شد. جامعه آماری شامل ۸۰ هزار نفر گویشور بوده و ۱۵ نفر بالای ۴۰ سال به‌صورت هدفمند انتخاب شدند. نتایج نشان داد صرف افعال عمدتاً با دو پیشوند «ای» (i:) و «می» (mi:) صورت می‌گیرد؛ «ای» در مناطق مرکزی معادل زمان حال یا آینده و «می» در بندر ریگ هم‌معنای فارسی معیار است. پسوندهای شخصی مشابه فارسی معیارند. تغییرات واجی مانند تبدیل /v/ به /b/ و تفاوت در الگوی تکیه میان مناطق شمالی و جنوبی مشاهده شد. همچنین ساخت جملات مجهول با فعل «آویدن» انجام می‌شود. این تحقیق با مقایسۀ داده‌ها با فارسی معیار و گویش‌های مجاور، به مستندسازی و حفظ این گویش کمک می‌کند.