خوانش نظریه جامعه شناختی بازی و ورزش
نویسندگان
1 گروه جامعه شناسی، واحد شهر قدس، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
doi
10.30486/4s.2023.1975774.1090چکیده
هدف: "یوهان هویزینگا" در کتاب "انسان بازیگر" بازی را بهعنوان عنصر بنیادی فرهنگ و تمدن معرفی می کند. هدف این مقاله بازخوانی اجتماعی بازی و ورزش با رویکرد جامعه شناختی از منظر این جامعه شناسی که بازی را مقدم بر فرهنگ و تمدن دانسته، اما دیدگاهی نه چندان خوشبینانه ایی به ورزش داشته و آن را نسخه منحط شده بازی می داند.روش شناسی: بر اساس این که تحلیل جامعه شناختی کتاب انسان بازیگر نوشته هویزینگا در سال 1938کانون توجه این نوشتار به شمار می آید، لذا از روش تحقیق تاریخی و تکنیک کتابخانه استفاده شده است. یافته ها: هویزینگا بر آن بود که بازی مقدم بر همه پدیده های اجتماعی بوده، زیرا همه چیز در ابتدا، بازی بوده و این صورتهای دگرگونشدۀ بازیها هستند که در قالب بازی متولد شدهاند. وی بر آن است که ورزش از دهۀ چهل قرن بیستم به بعد به تدریج ماهیت بازی بودنش را ازدستداده , صورت انحطاطی پیدا کرده و موجب نابودی روح بازی شده.نتیجه گیری: کتاب"انسان بازیگر"مانیفست دفاعی برای حمایت از بازی و کیفرخواستی علیه ورزش است. در این کتاب هویزینگا بازی را کلید فهم فرهنگها تصور میکرد. او در اواخر عمر با انتقاد از ورزش معتقد بود که جامعۀ مدرن، روح بازیها را مخدوش نموده، تا آنجا که نشانههای از زوال ویرانگر در بازیهای مشاهده میشود. او معتقد است که سیاست و تبلیغات بر ورزش مدرن سایه انداخته وپنهان و خزنده در این عرصه واردشده و ورزش روح شادابی بازیها را منحرف نموده و به ابزار سلطه تبدیل شده است.
