ارزیابی امنیت آب کلان شهر مشهد در پرتو تغییر اقلیم و مناسبات هیدروپلیتیکی حوضه آبریز هریرود
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جغرافیای سیاسی، گروه جغرافیا، دانشکده ادبیات و علوم انسانی،دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد ، ایران
2 استادیار اقلیم شناسی، گروه جغرافیا، دانشکده ادبیات و علوم انسانی،دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
3 دانشیار جغرافیای سیاسی، گروه جغرافیا، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
doi
10.22131/sepehr.2025.2069413.3150چکیده
امروزه با رشد جمعیت، تشدید تغییرات اقلیمی و گسترش تنشهای منطقهای، امنیت آب به یکی از چالشهای راهبردی برای تحقق توسعه پایدار، بهویژه در کشورهایی که با بحران کمآبی روبرو هستند، بدل شده است. کلان شهر مشهد، به دلیل جمعیت ساکن و میزبانی از حدود ۲۰ میلیون زائر، سالانه با تنگنای جدی آبی مواجه است و امنیت آب آن وابستگی شدیدی به منابع فرامرزی، به ویژه حوضه آبریز هریرود و سد دوستی دارد که ۶۰ درصد آب شرب این شهر را تأمین میکند. این پژوهش با هدف ارزیابی امنیت آب کلان شهر مشهد، به تحلیل تأثیرات دوگانه «تغییر اقلیم» و «سیاستهای هیدروپلیتیکی» بالادست (کشور افغانستان) نسبت به کشور پایین دست (کشور ایران) میپردازد. برای این منظور، با رویکردی ترکیبی، از تحلیل داده های CRU برای سنجش روند بارش، دما، تبخیر و شاخص خشکسالی SPEI و از تحلیل اسنادی و ژئوپلیتیکی به منظور بررسی سیاستهای آبی بالادست استفاده شده است. یافتههای اقلیمی نشاندهنده کاهش میانگین 12/3 میلیمتر در بارش هر دهه، افزایش بیش از دو درجهای میانگین دما و افزایش فراوانی و شدت خشکسالیها است. در بُعد مناسبات هیدروپلیتیک، افغانستان با اتخاذ سیاست امنیتیسازی آب، پروژههای سدسازی متعددی را برای کنترل و بهرهبرداری حداکثری از منابع آبی خود دنبال می کند. این اقدامات که با فقدان چارچوب قانونی دوجانبه در حوضه هریرود همراه است، منجر به کاهش شدید جریان ورودی به سد دوستی شده است. نتایج نشان میدهد که امنیت آب مشهد به طور مستقیم تحت تأثیر همزمان این دو عامل قرارگرفته و برای افزایش تابآوری، نیازمند راهبردهای مدیریتی یکپارچه شامل تقویت دیپلماسی آب، تنوعبخشی به منابع (بازچرخانی و آبشیرینکن) و ارتقای بهرهوری مصرف است.