بازخوانی نظریه علم دینی جوادی آملی در پرتو اندیشه علامه طباطبایی
نویسندگان
1 دانشیار گروه فلسفه، دانشگاه علامه طباطبائی
2 دانشجوی دکترای پژوهشمحور حکمت و کلام اسلامی، دانشگاه علامه طباطبائی
doi
چکیده
نظریه علم دینی آیتالله جوادی آملی یکی از جدیترین نظریات حوزه معرفت و علمی است که در سالهای اخیر بیان شده است. صرفنظر از موافقت یا مخالفت با کل یا بعض اجزای این نظریه، هر کس در این حوزه فعالیت میکند ناچار است اطراف و اکناف آن را بررسی و تدقیق کند. نظریه علم دینی هم نقص علم جدید را روشن میکند و هم پایههای علم دینی را مشخص مینماید. این نظریه سه پایه دارد: علم لزوماً مبانی فلسفی دارد، قوام و تمایز علوم به موضوعشان است و عقل از منابع دین و علم دینی است. آنچه مهم است و کمتر به آن توجه شده این نکته است که علیرغم نو و بدیع بودن این نظریه، بنیاد و پایههای آن ریشه در منظومه فکری علامه طباطبایی دارد. مقاله حاضر درصد تبین این مطلب و روشن کردن تأثیر علامه طباطبایی در نگرش استاد جوادی آملی است. بدین منظور ابتدا سه پایه نظریه مذکور تقریر میشود، سپس نسبت آن با مکتب فلسفی علامه سنجیده میشود اما نقد آن، جز در یک مورد، به نوشتاری دیگر واگذار میگردد.
