موانع برابری جنسیتی در ورزش های المپیکی ایران
نویسندگان
1 گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران
2 گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران
3 گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران
doi
https://doi.org/10.30486/4S.2025.1195200چکیده
هدف از پژوهش حاضر موانع برابری جنسیتی در ورزش های المپیکی ایرانبود. روش پژوهش حاضر توصیفی- تحلیلی بوده و دارای ماهیت کاربردی می باشد. جامعه آماری پژوهش حاضر 38 نفر از مدیران، مسئولین، مدیران کل و معاونین ورزش استان ها، قهرمانان ملی زن کشور و مسئولین زن وزارت ورزش و جوانان، کارشناسان خبره ورزشی در حوزه بانوان، حقوق دان ها و اعضای هیئت علمی می باشد که به صورت هدفمند برای مصاحبه های کیفی در موضوع تحقیق انتخاب شدند. جهت گردآوری اطلاعات از روش میدانی و ابزار مصاحبه و پرسشنامه استفاده گردید. داده های بدست آمده به روش کد گذاری (باز، محوری و انتخابی) در محیط نرم افزاری maxQDA و سپس با معادلات ساختاری در محیط نرم افزاری Smart PLS نسخه 3.3 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها نشان داد که 27 عامل فرعی و 8 عامل اصلی به عنوان موانع برابری جنسیتی در ورزش های المپیکی ایران شناسایی شدند که عبارت بودند از: عوامل سیاسی و قانونی، عوامل اقتصادی، عوامل روانشناختی، عوامل فرهنگی و اجتماعی، عوامل آموزشی، عوامل روانشناختی، عوامل بینالمللی، عوامل فنی و تکنولوژیکی. بر این اساس می توان نتیجه گرفت برابری جنسیتی در ورزشهای المپیکی ایران به یک رویکرد یکپارچه نیاز دارد که تمامی ابعاد روانشناختی، اجتماعی، بینالمللی، و فنی را در بر بگیرد. با پیگیری این رویکردها و پشتیبانی مستمر از ورزش زنان، میتوان زمینه را برای موفقیت و دیده شدن بیشتر زنان در عرصه ورزش فراهم نمود.