تاثیر شاخصهای محیطی/اجتماعی بر میزان مشارکت ورزشی در راستای ارتقای سلامت جسمانی و روانی شهروندان: مطالعهای مبتنی بر رویکرد جامعهشناختی
نویسندگان
1 دانشیار، گروه مدیریت ورزشی،دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.
2 استادیار، گروه مدیریت ورزشی، واحد جهرم، دانشگاه آزاداسلامی، جهرم، ایران
3 استادیار، گروه مدیریت ورزشی، واحد جهرم، دانشگاه آزاداسلامی، جهرم، ایران.
4 دانشجوی دکتری، گروه مدیریت ورزشی، واحد جهرم، دانشگاه آزاداسلامی، جهرم، ایران.
doi
10.83086/4s.2026.1183329چکیده
مقدمه: مطالعات صورت گرفته نشان می دهد که در بهترین شرایط، تعداد شرکت کنندگان در ورزش همگانی و تفریحی در کشور بیش از 6 درصد جمعیت کشور نیست. روش: پژوهش حاضر به لحاظ هدف از نوع پژوهش هاي كاربردي و به لحاظ روش گردآوري داده ها و همچنین جستجوی رویههای مربوط به یک جمعیت مشخص از طریق گزارشات آزمودنیها، جزء پژوهشهای توصيفي- پیمایشی بود، كه به شكل ميداني اجرا گردیدکه با استفاده از مدل معادلات ساختاری، انجام گرفت. یافته: تمام مسیرهای بین متغیرها در سطح P≤0/05 معنادار میباشد، بنابراین با 95 درصد اطمینان می توان گفت که: شاخصهای محیطی و عوامل اجتماعی بر متغیر مشارکت ورزشی، سلامت جسمانی و روانی اثر مستقیم و معناداری دارند. همچنین متغیر مشارکت ورزشی اثر تعدیل کننده بر سلامت جسمانی و روانی میگذارد. بحث و نتیجه گیری: مهمترین عناصر کلیدی در محیط شهری و منابعی برای گسترش و توسعه گرایش شهروندان مناطق مختلف به انجام فعالیتبدنی، اماکن و فضاهای ورزشی هستند. اما چون گرایش به فعالیت بدنی و تفریحات ورزشی برای اکثر شهروندان به خصوص در اماکن خصوص به لحاظ اقتصادی میسر نمی باشد، نقش فضاهای تفریحی ورزشی- عمومی مانند پارک ها و مسیرهای پیاده روی و دوچرخه سواری به دلیل دسترسی رایگان و برابر بیش از هر زمان دیگری، پررنگ می شود تا به واسطه کاهش هزینه های ورزش افراد، بتوان زمینه لازم جهت مشارکت ورزشی هر چه بیشتر شهروندان را فراهم آورد.
