«تأثیر آموزههای معرفتشناسانهی فلسفهی گفتمانی بوبر بر بهبود رابطهی پزشک ـ بیمار»
نویسندگان
1 دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره) -قزوین
2 دانشیار گروه فلسفه دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره) فلسفه غرب
3 دانشیار گروه فلسفه دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)
doi
چکیده
مطالعات نشان میدهند که ارتباط اثر بخش پزشک و بیمار، موجب افزایش پیروی از روند درمانی و بهبود نتایج سلامت، افزایش رضایتمندی بیمار و پزشک، کاهش مدت اقامت در بیمارستان، کاهش هزینههای درمانی، کاهش خطاهای پزشکی و دارویی و همچنین کاهش شکایات از پزشکان میگردد. عدم برقراری ارتباط مناسب بین پزشک و بیمار، نیز موجب درک نادرست، پیروی نکردن بیمار از دستورات پزشک، عدم رضایت و پیامدهای نامطلوب دیگر میشود. نوع ارتباط بین بیمار و پزشک وابسته به شرایط همکاری و نیز باورهای آنان نسبت به جایگاه مطلوب مسؤولیت و قدرت است. اگرچه فیلسوف قرن بیستم میلادی، مارتین بوبر مستقیماً چیزی در باب پزشکی ننگاشته است، اما فلسفهی گفتمانی وی، بویژه تفکیکی که وی بین دو نحوه مواجههای که انسانها باهم میتوانند داشته باشند، یعنی نسبتِ من ـ آن، که مستلزم وجود سوژهای فعال و تعیین کننده در مقابل ابژهی منفعل و تعیین شونده است و رابطهی من ـ تو، که در آن هر دو طرف رابطه به نحو همزمان و به نحو یکسان فعال و منفعل هستند، بینشهای ارزشمندی را در باب رابطهی پزشک ـ بیمار ارائه میدهد.