رهیافتی به ذهن مندی در علم النفس فخرالدین رازی
نویسندگان
1 استاد فلسفه وکلام اسلامی دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی تهران
2 پژوهشگر وابسته به مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران
3 دانشجوی دکترای فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه تربیت دبیرشهید رجایی، تهران،
4 دانشیار فلسفه وکلام اسلامی دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران
doi
چکیده
فخررازی متکلم شهیر مسلمان، آراء قابل توجهی در بحث علم النفس فلسفی دارد. او نفس را جوهری مغایر بدن میداند، و تعدادی از حالات نفسانی و برخی ویژگیهای آنها را نیز بررسی کرده است. پژوهش حاضر به این پرسش میپردازد که حالات و کیفیات نفس از دیدگاه فخر رازی با ذهنمندی در فلسفه ذهن معاصر چه نسبتی دارند؟ از این رو ابتدا رابطهی حالات ذهنی با یکدیگر را در فلسفهی ذهن مشخص کرده و بر این اساس، آرای فخر دربارهی حالات و کیفیات نفس بررسی میگردد. او با نقد تعاریف ابن سینا از درد و لذت، به نکات ارزشمندی که امروزه در فلسفه ذهن معاصر مطرح است اشاره کرده است. حاصل این پژوهش این است که برخی از شباهتها در آراء فخر رازی با ذهنمندی معاصر یافته شد از جمله این که او به کیفیت پدیداری حالات احساسی و ادراکی در آرائش اشاره کرده و همواره تلاش برای اثبات این ویژگی داشته است. او همچنین به علم که از حالات شناختی است، توجه کرده و به نظر میرسد با طرح نظریهی اضافه، حالت توجه آگاهانهای را که برای نفس حاصل میشده، مورد نظر داشته است. در این جستجو به برخی اختلافات نیز اشاره میشود از جمله این که او به ویژگیها و چگونگی حصول دیگر حالات شناختی همچون قصد، آرزو، میل داشتن و ... نپرداخته است و مفهوم حیث التفاتی در فلسفهی ذهن با نظریهی اضافهی فخر تفاوت دارد. همچنین رویکرد فخر رازی و ذهنمندی معاصر از دو جهت با یکدیگر متفاوت هستند: 1- پیش فرضهای فخر رازی و فلسفهی ذهن معاصر در نفس داشتن تفاوت دارد. 2- به دلیل چارچوب تاریخی، هدف او در طرح این مباحث، پاسخ به مسائل متفاوت از مسائل فلسفهی ذهن معاصر بوده است.