کارکرد محوری«حقوق نرم» در نظاممندسازی فعالیتهای فضایی توسط حقوق بینالملل فضای ماوراءجو
نویسندگان
1 استادیار دانشکده حقوق دانشگاه ازاد اسلامی واحد تهران مرکزی، نویسنده اصلی مقاله و مسئول مکاتبات
doi
چکیده
حقوق بین الملل فضای ماوراءجو به عنوان تنها نظام حقوقی حاکم بر وسیعترین منطقهی جغرافیایی شناخته شده توسط انسان یکی از جدیدترین و در عین حال چالش برانگیزترین شاخه های حقوق بین الملل از نظر هنجارمندسازی حقوقی رفتار بین المللی دولت ها در فضای مذکور می باشد. با شکست معاهده ی 1979 ماه به عنوان یکی از مظاهر تلاش های سازمان ملل در ادامه ی دیگر معاهدات این سازمان امید به مدیریت یکپارچه ی فضای ماوراءجو توسط این سازمان و با تکیه بر اسناد الزامآور تدوینی توسط آن بسیار کمرنگ گردید. به همین ترتیب با رشد و توسعه دولت ها و افزایش تعداد دولت های عضو باشگاه فضایی و نیز با رشد تصاعدی فناوری در حوزه ی صنعت فضا نه تنها قواعد موجود تکافوی بسیاری از مسائل امروز نبود بلکه تدوین مقررات این حوزه در سطح بین المللی تا رفع احتیاج جامعه ی جهانی به عزم افزونی در راستای روند تدوین قواعد حقوقی بین المللی فضا و رفع نیازهای جامعه جهانی در این خصوص نیازمند بود. در این وضعیت با بعید به نظر رسیدن افزایش معاهدات موجود راجع به مسائل فضای ماوراءجو حقوق نرمِّ غیرالزام آور بین المللی میتواند نقش پررنگ تری را در ادبیات نظاممندسازی فضای ماوراءجو ایفا نماید.
