فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: دیابت شیرین یکی از شایع‌ترین بیماری‌های مزمن متابولیک است که با افزایش قند خون و اختلال در ترشح یا عملکرد انسولین مشخص می‌شود. ورزش هوازی به عنوان یکی از ارکان اصلی مدیریت دیابت شناخته شده است. هدف از این مطالعه مروری، بررسی اثرات ورزش هوازی بر کنترل گلیسمیک، حساسیت انسولینی و عوامل خطر قلبی‌عروقی در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۱ و ۲ می‌باشد. روش کار: این مطالعه به‌صورت مرور نظام‌مند انجام شد. جست‌وجوی مقالات تا 2018 در پایگاه‌های PubMed، Scopus، Web of Science، SID و Google Scholar صورت گرفت. کلیدواژه‌های “Aerobic Exercise”، “Type 1 Diabetes”، “Type 2 Diabetes”، “Insulin Sensitivity”، و “Glycemic Control  مورد استفاده قرار گرفتند. مقالاتی انتخاب شدند که به ارزیابی اثر ورزش هوازی به‌عنوان مداخله اصلی بر شاخص‌های قند خون، انسولین، چربی، التهاب یا ظرفیت هوازی پرداخته بودند. در نهایت 67 مقاله مطابق معیارهای ورود انتخاب و تحلیل شدند. نتایج: شواهد نشان می‌دهد که ورزش هوازی منظم باعث بهبود معنادار HbA1c، افزایش حساسیت انسولینی، کاهش مقاومت انسولینی، بهبود ترکیب بدنی و کاهش عوامل خطر قلبی‌عروقی در هر دو نوع دیابت می‌شود. در دیابت نوع ۲، کاهش 0.5-0.8 درصدی HbA1c با ورزش هوازی منظم گزارش شده است. در دیابت نوع ۱، ورزش هوازی عمدتاً آمادگی قلبی‌تنفسی را بهبود می‌بخشد و خطر عوارض قلبی‌عروقی را کاهش می‌دهد. نتیجه‌گیری: ورزش هوازی به عنوان یک مداخله غیردارویی مؤثر، نقش حیاتی در مدیریت دیابت نوع ۱ و ۲ ایفا می‌کند. توصیه می‌شود بیماران دیابتی حداقل 150 دقیقه در هفته فعالیت هوازی با شدت متوسط تا شدید داشته باشند.