بررسی و نقد آراء تفسیری پیرامون «آیات نهی از تعجیل در امر وحی»
نویسندگان
1 مرکز تحقیقات توسعه پژوهشهای بین رشتهای معارف اسلامی و علوم سلامت، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران.
doi
10.30513/qd.2021.13.1004چکیده
در خصوص آیات 16 تا 19 سوره قیامت و آیه 114 سوره طه، که پیامبر اکرم(ص) را از تعجیل در قرائت قرآن باز میدارند و در این پژوهش از آنها به «آیات نهی از تعجیل در امر وحی» یاد میشود، تفاسیر متعددی از سوی مفسران شیعه و اهل سنت نقل شده است. با بررسی مهمترین تفاسیر فریقین، در مجموع شش دیدگاه تفسیری برای آیات فوق به دست آمد که نخستین دیدگاه، مبتنی بر نهی از تعجیل در قرائت قرآن در هنگام دریافت وحی، میان مفسران شیعه و اهل سنت مشترک است و در تمام پانزده قرن پس از نزول مورد توجه بوده است. پنج دیدگاه دیگر، مورد اتفاق همه مفسران نبوده و در تمام سدههای پیشین نیز مطرح نبوده است؛ چنان که برخی تنها به یک مذهب یا چند اثر تفسیری اختصاص دارند. هر یک از دیدگاههای فوق با اشکالات متعددی مواجهاند که پذیرش آنها را با دشواری روبهرو میسازد. این پژوهش با جمعآوری کتابخانهای دادهها و با توصیف و تحلیل تطبیقی آراء به همراه نقد عقلی، نقلی و تاریخی، ضمن پذیرش وقوع نزول دفعی قرآن بر اساس سوره قدر و دیگر آیات و روایات مرتبط، این نزول را اندکی پیش از نزول آیات نهی از تعجیل در سوره قیامت دانسته و با توجه به روایت امام صادق(ع)، «نهی از تعجیل» را به جهت تنبه و پیش از ارتکاب منهیعنه از سوی پیامبر اکرم(ص) و ناظر به عدم ابلاغ قرآن نازلشده در نزول دفعی میداند.