مقایسۀ آثار تمرینات تداومی و تناوبی بر شاخص های التهاب عمومی (CRP و فیبرینوژن سرم) زنان چاق جوان
نویسندگان
1 استادیار فیزیولوژی ورزش دانشگاه تهران
2 کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزش دانشگاه تهران
3 دانشیار فیزیولوژی ورزش دانشگاه تهران
4 استادیار دانشگاه علوم پزشکی کاشان
doi
10.22059/jsb.2013.35668چکیده
هدف از تحقیق حاضر بررسی تأثیر تمرینات تداومی و تناوبی بر شاخصهای التهابی CRP و فیبرینوژن زنان جوان چاق است. 36 آزمودنی چاق غیرفعال با شاخص تودۀ بدنی بالای 30 انتخاب و بهطور تصادفی به 3 گروه 12 نفری تمرینات تناوبی با میانگین و انحراف استانداردهای قد، وزن و سن 8/5 ± 2/163 سانتیمتر٬ 8/11 ± 8/86 کیلوگرم و 3/1 ± 7/20 سال و گروه تمرین تداومی 4/6 ± 2/160 سانتیمتر ٬ 5/9 ± 8/83 کیلوگرم و 2/2± 1/22 سال و گروه کنترل 1/7 ± 2/166 سانتیمتر ٬ 5/10 ± 6/86 کیلوگرم و 4/2 ± 22 سال تقسیم شدند. گروه تمرین تناوبی مسافت 800 متر را بهصورت 4 دوی 200 متری با شدت 80 تا 90 درصد ضربان قلب ذخیره و زمان استراحت 1 به 3 آغاز کردند و هر هفته 400 متر بهصورت 2 دوی 200 متری به مسافت اولیه افزودند. گروه تمرین تداومی نیز مسافت 800 متر را با شدت 60 تا 70 درصد ضربان قلب ذخیره شروع کردند و هر هفته 400 متر به مسافت اولیه افزودند. گروه کنترل هیچگونه مداخلهای دریافت نکردند. پیش و پس از برنامۀ تمرین مقادیر CRP و فیبرینوژن اندازهگیری شد. بهمنظور تعیین تأثیر نوع فعالیت بدنی از روشهای آماری t زوجی، تحلیل واریانس یکطرفه و پسآزمون LSD در سطح معناداری 05/0=α استفاده شد. یافتههای درونگروهی نشان داد در گروه تمرین تداومی فیبرینوژن کاهش معنادار داشته است (005/0=p). بررسیهای بینگروهی نیز حاکی از تغییرات معنیدار CRP بین گروههای تداومی و تناوبی (04/0=P) و گروههای تناوبی و کنترل است (001/0=P). همچنین سطوح فیبرینوژن بین گروههای تمرینی تناوبی و کنترل تغییر معناداری یافته است (006/0=P). بهنظر میرسد فعالیت ورزشی بهصورت تداومی و تناوبی آثار سودمندی بر سطوح CRP و فیبرینوژن دارد.