تاثیر مصرف عسل بر فشار خون و قندخون ناشتا (یک کارآزمایی بالینی تصادفی شده)

نویسندگان

1 دانشیار، مرکز تحقیقات امنیت غذایی و گروه تغذیه بالینی، دانشکده تغذیه و علوم غذایی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

2 استادیار، گروه آمار زیستی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران

3 دانشجوی دکترای عمومی دندانپزشکی، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران

4 دانشجوی دکترای تخصصی تغذیه بالینی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران

5 کارشناسی ارشد تغذیه، مرکز بهداشت ماکو، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران

doi
10.22038/mjms.2018.11198
چکیده

مقدمه با توجه به شیوع بالای بیماری‎های مزمن، یافتن درمان‎های مکمل می‎تواند یکی از راهکارهای مقابله با این بیماری‎ها ‎باشد. مطالعات متعددی نشان داده‎اند ‎که مصرف عسل می‎تواند اثرات مفیدی بر روی عوامل پیش‎گویی کننده بیماری‎های قلبی عروقی داشته باشد. مطالعه‎ی ‎حاضر با هدف بررسی اثر مصرف عسل در مقایسه با سوکروز بر روی فشار خون و قند خون ناشتا در افراد جوان صورت پذیرفت. روش کار 60 فرد سالم 18 تا 30 سال به مدت یک ماه وارد این کار آزمایی بالینی دوسو کور شدند. شرکت کنندگان به طور تصادفی به دو گروه دریافت کننده‎ی ‎عسل و سوکروز تخصیص داده شدند که گروه عسل 70 گرم عسل را در روز و گروه سوکروز همین مقدار شکر را به صورت روزانه به مدت یک ماه مصرف کردند. فشار خون شرکت کنندگان در ابتدا و انتهای مطالعه اندازه‎گیری شد و قند خون ناشتای تمامی افراد قبل از شروع مطالعه و در پایان مداخله از شرکت کنندگان گرفته شد. نتایج در ابتدای این مطالعه، قند خون ناشتا، فشار خون سیستولیک و دیاستولیک تفاوت معناداری بین افراد شرکت کننده در مطالعه نداشت (3/0> p). در پایان مطالعه، بر خلاف سوکروز، مصرف عسل توانست موجب کاهش قند خون ناشتا در افراد جوان سالم شود (001/0< p). اما دریافت شکر یا سوکروز بر فشار خون سیستولیک یا دیاستولیک اثر معنی‎داری نداشتند (4/0> p). در همه این بررسی‎ها،  اثر متغیر‎های مخدوش‎گر مثل سن، فعالیت فیزیکی و دریافت‎های غذایی تعدیل شدند. نتیجه­ گیری دریافت عسل طبیعی می‎تواند باعث کاهش قند خون ناشتا در افراد سالم شود ولی در دوز 70 گرم روزانه تاثیر معنی داری بر فشار خون سیستولیک یا دیاستولیک ندارد. مطالعات بیشتری برای تایید یافته‎های ما مورد نیاز است.

کلیدواژه‌ها