اثر تراکم گیاهی و مصرف مقادیر کاهشیافته دو علفکش پس رویشی بر زیست توده علف های هرز پهن برگ و عملکرد و اجزای عملکرد سورگوم جارویی در منطقه میانه
نویسندگان
1 دانشیار پژوهش مؤسسه تحقیقات اصلاح و تهیه نهال و بذر کرج
2 استادیار گروه گیاهپزشکی دانشگاه آزاد اسلامی واحد میانه
3 دانشجوی کارشناسی ارشد رشته شناسایی و مبارزه با علفهای هرز، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تاکستان، نویسنده مسئول
4 دانشیار مؤسسه تحقیقات گیاهپزشکی کشور
doi
چکیده
به منظور بررسی اثر تراکم گیاهی و مصرف دو علفکش پس رویشی بر عملکرد جارو در سورگوم جارویی، آزمایشی در سال 1390 به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار در منطقه میانه اجرا شد. تیمارهای آزمایش شامل تراکم کشت سورگوم جارویی در سه سطح 17، 24 و 31 بوته در متر مربع و مصرف دو تیمار علفکش توفوردی+ ام سی پی آ و بروموکسینیل + ام سی پی آ در دز توصیه شده ( 5/1 لیتر درهکتار )، 20 درصد دز کاهش یافته (2/1 لیتر در هکتار) و 40 درصد دز کاهش یافته (9/0 لیتر در هکتار) بودند. برای هر تراکم یک شاهد وجین نیز در نظر گرفته شد. نتایج نشان داد که زیست توده علف های هرز با افزایش تراکم گیاه کاهش یافت و دز توصیه شده بروموکسینیل + ام سی پی آ در اکثر مراحل نمونهبرداری مؤثرترین تیمار علفکشی بود. همچنین، با افزایش تراکم کاشت، تعداد و وزن خشک برگ، وزن خشک ساقه و خوشه در سورگوم جارویی افزایش پیدا کرد. عملکرد جارو و تلاش زادآوری با افزایش تراکم به طور قابل توجهی افزایش یافت. بیشترین افزایش در عملکرد جارو از کاربرد بروموکسینیل+ ام سی پی آ و توفوردی + ام سی پی آ در دز توصیه شده به دست آمد. اثر دز توصیه شده و دز 20 درصد کاهش یافته بروموکسینیل+ ام سی پی آ بر بهبود عملکرد جارو از لحاظ آماری مشابه بود. با توجه به نتایج به دست آمده، برای مهار علف های هرز و بهبود عملکرد جارو در منطقه، تراکم کاشت 31 بوته در متر مربع و مصرف علفکش بروموکسینیل + ام سی پی آ با 20 درصد دز کاهش یافته توصیه می شود.