تأثیر دوازده هفته تمرین استقامتی بر IL-6، IL-10 و نسفاتین - 1پلاسمای رت های نر چاق
نویسندگان
1 استادیار گروه فیزیولوژی ورزش دانشگاه سمنان
2 دانشیار گروه فیزیولوژی ورزش دانشگاه تهران
3 استادیار دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی
4 استاد گروه فیزیولوژی ورزش دانشگاه تهران
5 استادیار گروه فیزیولوژی ورزش دانشگاه تهران ا
6 استادیارگروه فیزیولوژی ورزش پژوهشکدۀ تربیت بدنی
doi
10.22059/jsb.2013.35689چکیده
کاهش التهاب بلندمدت در اثر چاقی ناشی از رژیم غذایی پرچرب با تمرین ورزشی مشاهده شده، اما سازوکارهای آن بهطور کامل مشخص نشده است. به همین منظور در پژوهش حاضر، تأثیر دوازده هفته تمرین استقامتی بر IL-6، IL-10 و نسفاتین -1 رتهای نر چاق، بررسی شد. 16 سر، رت نر ویستار دوماهه به مدت 8 هفته با غذای پرچرب تغذیه شدند تا به میانگین وزنی g 30 ± 319 رسیدند. سپس بهطور تصادفی به دو گروه 8 تایی (گروه کنترل و گروه تمرین استقامتی دوازدههفتهای) هر جلسه 60 دقیقه با سرعت 25 تا 30 متر در دقیقه، 5 روز در هفته، دویدن روی تردمیل بدون شیب تقسیم شدند و از آب و غذای در دسترس استاندارد استفاده کردند. از روش الایزا برای اندازهگیری متغیرهای بیوشیمیایی IL-6، IL-10 و نسفاتین -1 استفاده شد. نتایج نشان داد که دوازده هفته تمرین استقامتی تفاوت معناداری بین وزن رتها ایجاد کرد (001/0 = P). IL-6 گروه تمرین بهطور معناداری کمتر بود (04/0 = p). نسفاتین -1 گروه تمرین بهطور معناداری افزایش یافت (01/0 = P). IL-10 با آنکه در گروه تمرین کمتر بود، از لحاظ آماری معنادار نبود. نتایج پژوهش حاضر نشان داد که تمرین استقامتی بلندمدت به افزایش عامل ضدالتهابی نسفاتین -1 منجر شد و احتمالاً نسفاتین -1 در تعادل انرژی بدن نقش دارد که در سطح پلاسما مستقل از تغییرات IL-10 و IL-6 است.