بررسی تطبیقی تحلیلی رهبری و شروط آن در دو تفسیر «المنیر» و «من وحی القرآن»
نویسندگان
1 دانشگاه علوم اسلامی رضوی
2 دانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث دانشگاه علوم اسلامی رضوی
3 دانشگاه علوم اسلامی رضوی
doi
10.30513/qd.2021.1456.1310چکیده
رهبری در هر جامعهای، سکّاندار هدایت جامعه به سوی اهداف معین و ترسیمکننده نقشه راه و طراح قواعد فکری و عملی بر مبنای مکتب مطلوب است. در مکتب اسلام که اندیشهها و آموزههای آن بر مبنای وحی قرآنی و سنت نبوی است، رهبری، مرجعیت فکری و عملی و تجسم عینی افکار و آموزههای اسلامی و مدیر و مروج آن است؛ از این رو، ضرورتی اجتنابناپذیر است و از سویی چون دستورات صادره از سوی وی بر هر مکلّفی واجب است، ویژگیهایی متفاوت با دیگر پیشوایان میطلبد. پس از عصر رسالت نیز موضوع رهبری پیوسته مورد بحث و مجادله بوده است. این مقاله که تا پیش از این، نگاشتهای پیرامون موضوع آن سامان نیافته، به تطبیق و تحلیل دو تفسیر المنیر و من وحی القرآن در موضوع رهبری و شرایط آن پرداخته است. مبانی سیاسی و فقهی این دو تفسیر متفاوت است، ولی شروطی که دو مفسر ذکر کردهاند شرطهایی اصلی و اساسی هستند که بر کمال شخصیت رهبر دلالت دارند و هر دو بر آن متفق هستند. البته در مورد شرط اجتهاد، زحیلی معتقد است که اهل حل و عقد مسؤول همه تصمیمها هستند و اجتهاد جمعی را بهتر میداند.