اثر پیش‌درمان تمرین اختیاری بر سطح دوپامین و تیروزین هیدروکسیلاز جسم مخطط موش‌های صحرایی مبتلا‌شده به پارکینسون

نویسندگان

1 دانشیار فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه مازندران

2 استادیار فیزیولوژی جانوری، دانشکدة علوم پایه، دانشگاه مازندران

3 کارشناسی ارشد

doi
10.22059/jsb.2013.32185
چکیده

هدف این تحقیق عبارت است از بررسی اثر تمرین اختیاری بر حفاظت از نرون‌های دوپامینرژیک جسم مخطط پس از القای تخریب با 6-هیدروکسی دوپامین در موش صحرایی. 25 موش به سه‌گروه سالم، کنترل پارکینسونی و تمرین پارکینسونی تقسیم ‌شدند. گروه تمرین دوازده‌ هفته روی چرخ دوار تمرین کردند. برای ایجاد مدل پارکینسونی، ترکیب 6-هیدروکسی دوپامین و سرم فیزیولوژی با غلظت 250 میکرولیتر، با جراحی استریوتاکسی، داخل بطن مغز آزمودنی‌ها تزریق و سطوح دوپامین و تیروزین هیدروکسیلاز با استفاده از روش الایزا اندازه‌گیری شد. از‌ سوی‌ دیگر، داده‌ها به روش آنالیز واریانس یک‌طرفه و آزمون تعقیبی LSD تجزیه و تحلیل ‌شدند. میانگین تمرین آزمودنی‌ها 5384‌ متر در روز بود. در این پژوهش بین سطوح دوپامین گروه تمرین و گروه کنترل پارکینسونی تفاوت معناداری مشاهده شد؛ به‌ عبارت‌ دیگر، از کاهش سطح دوپامین در گروه تمرین پیشگیری شد (001/0=P) و تقریباً هم‌سطح با گروه سالم باقی ماند (129/0P=)؛ اما سطح تیروزین هیدروکسیلاز در گروه تمرین تفاوت معناداری با گروه کنترل پارکینسونی نداشت (805/0P=). نتایج نشان داد که انجام تمرینات اختیاری مقاومت و طول عمر نرون‌های دوپامینرژیک جسم مخطط موش‌های صحرایی را در برابر تخریب اکسیداتیو بر اثر سمیت 6-OHDA افزایش می‌دهد و نقش حفاظتی در برابر بیماری پارکینسون دارد.