تحلیل اشعار اجتماعی عارف قزوینی براساس مؤلفههای پوپولیسم
نویسندگان
1 گروه زبان و ادبیات فارسی واحد بناب، دانشگاه آزاد اسلامی، بناب، ایران
2 گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بناب، دانشگاه آزاد اسلامی ، بناب، ایران
3 گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بناب، دانشگاه آزاد اسلامی، بناب، ایران
doi
چکیده
ؤدورة مشروطه که دورة بیداری ایرانیان بود. نتیجهاش نگاه تازه به جهان و جامعه بود. در این دوره بهجهت ورود نشانههای تجدَد از غرب و حرکات سیاسی و اجتماعی که درکشور رخ داد، مضامین سیاسی در شعر اجتماعی بهطور چشمگیری افزایش یافت. جنبشی اجتماعی بهنام «پوپولیسم» در دهة 1870 در بین روشنفکران روسیه پدید آمده بود که کمکم اندیشههای این جنبش به نقاط دیگر جهان منتشر شد. درواقع پوپولیسم روشی سیاسی بود که از حقوق و علایق مردم عامّه دربرابر گروه نخبه یا روشنفکر طرفداری نشان میداد. ادیبان و اندیشمندان جهان از اندیشههای این جنبش در آثارشان بهره بردهاند. شاعران و نویسندگان عصر مشروطه نیز، تحت تأثیر ادبای جهان، و با مشاهدۀ اوضاع نابسامان کشور، از آموزههای پوپولیسم استفاده کردند و سعی بر آگاهی مردم داشته و برای بهبـود اوضـاع جامعه تلاش میکردند عارف قزوینی از جمله شاعرانی بود که در اشعارش تعصّب خود را نسبت به ایران نشان داد و در بیداری جامعه گام مؤثری برداشت. در این جستار به روش توصیفی ـ تحلیلی جنبههای گوناگون تفکّرات پوپولیستی در اشعار اجتماعی عارف قزوینی مورد تحلیل قرار گرفته است نتایج تحقیق بیانگر آن است که نویسنده اهداف و نگرشهای پوپولیسم را به صورت مثبت و تأثیرگذار درجهت رفع مشکلات مردم و رسیدن به عدالت اجتماعی به کار بردهاست