سيماي دنيا در نگاه فردوسي و ابوالعتاهيه با استناد به قرآن و احاديث

نویسندگان

1 گروه زبان و ادبیات فارسی ، واحد دهدشت،دانشگاه آزاد اسلامی،دهدشت ، ایران

doi
چکیده

قرآن كريم واحاديث از آغاز تا كنون به خاطر داشتن بار معنايي و برخورداري از جمال لفظي و معنويت غير قابل وصف، همواره الگويي مناسب براي بسياري از شاعران بوده است. با تأمل در اشعار فردوسي و ابوالعتاهيه فهميده مي شود كه اين دو شاعر برای تبيين مفاهيم در موارد زيادي قرآن را مورد استناد قرار داده اند . يكي از شالوده هاي فكري اين دو شاعر كه در اشعارشان به خوبي تبيين شده است، مذمت و نكوهش و تحقير دنيا و دلبسته نبودن به آن است . از نگاه آنان دنيا مجموعه اي از امور فريبنده، ناپايدار ، سرشار از مكر و خدعه، لبريز از رنج و گرفتاري است. ممكن است اسباب راحتي انسان را فراهم كند ولي زندان انسان مومن است. دنيا، گذرگاه وخانة موقت انسانها است و با همه زيبايي كه دارد زودگذر و فاني است و لازم است از اين سراي موقتي توشه اي براي سراي جاودان برداشت. هدف تحقيق اين است كه با بررسي آموزه هاي ديني و اثر گذاري كه در افكار اين دو شاعر بر جاي گذاشته، ماهيت دنيا و نوع جهت گيري صحيح انسان را نسبت به دنيا تعيين  نمايد.