استقلال شرط داوری در قانون آیین دادرسی مدنی و قانون داوری تجاری بین المللی با مطالعه قانون نمونه داوری آنسیترال

نویسندگان

1 استادیار گروه حقوق، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. (نویسنده مسئول) رایانامه: Jnourshargh@gmail.com

2 دانشیار گروه حقوق، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. رایانامه: a.shams@gmail.com

3 دانشجوی دکتری حقوق خصوصی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. رایانامه: d.farzanehh@yahoo.com

doi
10.30495/alr.2021.683848
چکیده

زمینه و هدف: یکی از مباحث و موضوعات مهمی که امروزه در مباحث مرتبط با بحث داوری مطرح است، استقلال شرط داوری می‌باشد، که به نظر می‌رسد با توجه به قاعده صلاحیت بر صلاحیت و همچنین، مشکلات و نیارهایی که با توجه به ارتباط افراد با هم تعریف می‌شود، شایسته است که اصل استقلال شرط داوری مورد قبول و پذیرش واقع شود.روش: در پژوهش حاضر، جهت گردآوری مطالب و داده‌ها، از روش کتابخانه‌ای-توصیفی و جهت دستیابی به نتیجه، از روش تحلیلی استفاده شده است.یافته ها و نتایج: پذیرش و استقلال شرط داوری رسیدگی به بطلان قرارداد اصلی نیز در صلاحیت داور قرار دارد و تصمیم داور به بطلان قرارداد اصلی به معنای بی‌اعتباری شرط داوری نیست. بنابراین، مقاله حاضر برآنست که استقلال شرط داوری را در قانون آیین دادرسی مدنی و قانون داوری تجاری بین‌المللی با مطالعه قانون نمونه داوری آنسیترال مورد بررسی و مداقه قرار دهد.