نگاهی نُو به محیط‌های یادگیری در ایران: مطالعۀ پژوهشی ارزیابی چندبُعدی اجتماعی، فرهنگی و کارکردی پس‌از بهره‌برداری

نویسندگان

1 گروه معماری، واحد چالوس، دانشگاه آزاداسلامی، چالوس، ایران.

2 گروه معماری، واحد دماوند، دانشگاه آزاداسلامی، دماوند، ایران.

3 گروه معماری، واحد چالوس، دانشگاه آزاداسلامی، چالوس، ایران.

4 گروه مهندسی عمران، واحد چالوس، دانشگاه آزاداسلامی، چالوس، ایران.

doi
چکیده

ارزیابی پس‌از بهره‌برداری (POE)، ابزاری کارآمد برای سنجش عملکرد واقعی ساختمان‌ها در شرایط استفادۀ روزمره است؛ به‌ویژه در محیط‌های یادگیری که کیفیت فضایی و بهزیستی روانی نقش کلیدی در فرایند آموزش دارند. این پژوهش با رویکردی چندبُعدی اجتماعی، فرهنگی و کارکردی، به‌بررسی مدارس ابتدایی شهر تهران پرداخته و هدف آن آشکار ساختن فاصله میان اهداف طراحی و تجربۀ واقعی کاربران بوده است. داده‌ها ازطریق پرسش‌نامه‌ای اعتبارسنجی‌شده (آلفای کرونباخ = 893/0)، میان 384نفر از معلمان و دانش‌آموزان گردآوری شد. تحلیل‌های آماری (ANOVA و هم‌بستگی پیرسون)، یافته‌ها نشان داد تهویه (586/0r=)، دسترسی به هوای تازه (435/0r=)، کیفیت روشنایی و کیفیت مبلمان/مصالح داخلی (701/0r=)، بیشترین هم‌بستگی را با رضایت کاربران دارند، درحالی‌که ناراحتی حرارتی در تابستان (327/0-r=) و نویز داخلی (369/0r=)، از چالش‌های اصلی محسوب می‌شوند. تحلیل عاملی اکتشافی سه بُعد پنهان رضایت شامل کیفیت فضایی، آسایش حسی و وضوح در گردش فضایی را آشکار ساخت. نتایج پژوهش نشان می‌دهد بازخوردهای کاربران از محیط‌های آموزشی ماهیتی چندبعدی و وابسته به فضا دارند و طراحی مدارس نیازمند بازنگری کاربرمحور و انطباق با زمینه‌های اجتماعی و فرهنگی ایران است. براین‌اساس، مجموعه‌ای از راهبردهای طراحی و پیشنهادهای سیاست‌گذاری برای ارتقای کیفیت محیط‌های یادگیری و هم‌سوسازی آن‌ها با تجربۀ زیستۀ دانش‌آموزان و معلمان ارائه شد. این یافته‌ها می‌توانند مبنایی برای تدوین دستورالعمل‌های نوین هنر و علم طراحی فضای آموزشی و الگویی برای پژوهش‌های آتی در حوزۀ POE فراهم آورند.