مشارکت اجتماعی کودکان در مدل کیفی طراحی فضای فرهنگی و آموزشی گروهی، راهکارها و چالشها
نویسندگان
1 دانشجوی دورۀ دکتری تخصصی معماری، واحد پردیس، دانشگاه آزاداسلامی، پردیس، ایران.
2 استادیار گروه معماری، واحد پردیس، دانشگاه آزاداسلامی، پردیس، ایران.
3 استادیار گروه گردشگری، پژوهشگاه میراثفرهنگی و گردشگری، تهران، ایران.
doi
چکیده
آموزش و محیطهای آموزشی از جنبههای فرهنگی و اجتماعی، بیشترین اثر را بر ذهنیت و تمدنسازی جوامع برعهده دارند؛ بهرهمندی از فضای آموزشی مناسب درجهت پرورش استعدادها و مهارتهای اجتماعی، فرهنگی کودکان ضروری است. لازمۀ آن، ایجاد فضاهای مرتبطبا فعالیت دانشآموزان، که دارای شرایط مطلوب برای رشد فیزیکی، ذهنی، عاطفی و اجتماعی کودکان باشد، است و تحقق آن ازطریق طراحی جزئیات فضاها باتوجهبه الگوهای فرهنگی_رفتاری کودکان امکانپذیر میگردد. هدف، ارائۀ مدل طراحی فضای آموزشی گروهی با مشارکت کودکان پیشدبستانی در فرایند طراحی میباشد. روشتحقیق، ترکیب روش کمی-کیفی است و نتایج، به گروههای شناختی و فیزیکی تقسیم شده است. نتایج فیزیکی شامل: رنگ و شکل احجام، متریال و چیدمان است و نتایج شناختی: از زوایای فرهنگی، افزایش آگاهی از تاریخ، هنر و نحوۀ شکلگیری فضاها و تقویت زیرساختهای فرهنگی کودکان و افزایش ارتباط آنان با محیطهای پیرامونی و ازنظر اجتماعی، توسعۀ مهارتهای ارتباطی و تعاملی، ایجاد همافزایی، همکاری و تحلیل محیطی در تعاملات اجتماعی و ارتباطاتی بوده است. آموزش معماری در تقویت هویت فردی و فرهنگی کودکان نقش مؤثری دارد و این یافتهها میتواند در طراحی فضاهای آموزشی کودکان با جهتدهی مشارکت کودکان و تأمین نیازهای آنان مؤثر باشد.
