ضرورت توسعه صلاحیت دیوان بین المللی کیفری به جرایم مواد مخدر با بررسی کنوانسیون 1988 و تاثیرات آن بر سیاستگذاریهای ایران در حوزه امنیت
نویسندگان
1 دانشیار گروه حقوق الملل دانشکده حقوق، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران. رایانامه: Dr_ajalalian@yahoo.com
doi
10.30495/alr.2022.1947529.2245چکیده
زمینه و هدف: اولین سند بینالمللی که الزامات و تعهداتی را برای دول امضاکننده ایجاد نموده است تا عمل تطهیر عواید نامشروع را در حوزۀ قوانین داخلی جرمانگاری نمایند، کنوانسیون سازمان ملل متحد علیه قاچاق مواد مخدّر و داروهای روانگردان مصوب 19 دسامبر 1988، معروف به کنوانسیون وین است. هدف از انجام این مطالعه، بررسی امکان توسعه صلاحیت دیوان بینالمللی کیفری بر مبنای کنوانسیون مذکور میباشد. توسعه مذکور بر سیاستگذاری کشورهای درگیر با مواد مخدر تاثیرگذار خواهد بود. سؤال اصلی پژوهش بیان میدارد با عنایت به مواد و مفاد کنوانسیون وین 1988 علیه قاچاق مواد مخدر و روانگردان، چگونه امکان توسعه صلاحیت دیوان بینالمللی کیفری به بررسی جرائم مواد مخدر وجود دارد؟ و اینکه توسعه صلاحیت مورد بحث چه تاثیری بر سیاستگذاریهای ایران در حوزه مقابله با مواد مخدر خواهد گذاشت.روش: این پژوهش از نوع توصیفی- تحلیلی بوده و برای جمعآوری اطلاعات از روش اسنادی-کتابخانهای استفاده شده است.یافتهها و نتایج: یافتههای پژوهش نشان میدهد کنوانسیون 1988 تحت صلاحیت سرزمینی و پرچمی موضوع رسیدگی به جرائم مواد مخدر را بررسی نموده است و امکان توسعه صلاحیت دیوان بینالمللی کیفری به جرائم مواد مخدر وجود دارد. در صورتی که توسعه مذکور مورد شناسایی قرار گیرد، برنامهریزیهای امنیتی ایران برای مقابله با قاچاق مواد مخدر متفاوت خواهد شد.