نوزایی «الاهیاتِ بیماری» و «الاهیاتِ بیمارینگر» در مسیحیت و اسلامِ پس از کرونا
نویسندگان
1 استادیار گروه ادیان شرق، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران
doi
10.22034/jrr.2021.295171.1891چکیده
در «مطالعات جدید بیماری» رشتههای مختلف علمی با روشهای خاص خود با هم ترکیب میشوند تا راجع به بیماری چارچوب درک و عمل واحدی را مشخص کنند. مطالعات بیماری ارتباطی دوسویه با علوم گوناگون دارد. از یک سو، دیدگاه هر یک از علوم درباره بیماری را بیان و نقد میکند و از سوی دیگر، با کوشش برای دیدن از چشمانداز شخص بیمار، نسخههای جدیدی از علوم مختلف پیش مینهد. در پی ایجاد و گسترش مطالعات جدید بیماری، بازخوانی الاهیات از منظر مطالعات بیماری و بازتولید الاهیات بیمارینگر ضروری مینماید. الاهیدانان ضروری است در مرحله نخست درک الاهیاتی خود را از بیماری در همه محورهای الاهیاتی شامل خداشناسی، انسانشناسی و آخرتشناسی بازخوانی و نقد کنند (آنچه در مقاله آن را «الاهیات بیماری» میخوانم) و در مرحله دوم ضروری است خداشناسیِ بیمارینگر، انسانشناسیِ بیمارینگر و آخرتشناسیِ بیمارینگر مطرح کنند (آنچه در مقاله آن را «الاهیات بیمارینگر» میخوانم). مطالعات جدید بیماری، با همهگیریِ کرونا، باید بیش از پیش به بازتولید الاهیات بیماری و الاهیات بیمارینگر اهمیت دهد. این پژوهش با الگو قراردادن الاهیات بیماری و الاهیات بیمارینگر در مسیحیت، برای رفع این کاستیِ مهم در الاهیات اسلامی انجام شده است.