امکان سنجی مسئولیت نرم افزار الکترونیکی هوشمند در فرض وقوع خطا و اشتباه در انعقاد قرارداد الکترونیکی در حقوق ایران و کامن لا
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری گروه حقوق خصوصی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران. رایانامه: Hadipanahi65@gmail.com
2 استادیار گروه حقوق، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران. نویسنده مسئول. رایانامه: garibeh@azarbar.org
3 استادیار گروه حقوق، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران. رایانامه: Pashazadeh45@gmail.com
doi
10.30495/alr.2022.1961221.2393چکیده
زمینه و هدف: امروزه در فرآیند انعقاد و اجرای قراردادهای الکترونیکی، نقش عاملهای نرمافزاری هوشمند، بیبدیل و غیرقابلانکار است. نرمافزارهایی که ابزاری برای ابراز اراده متعاملین بوده و بهعنوان موجودیت نرمافزاری هوشمند این قابلیت را دارند که بهصورت مستقل در مقابل اتفاقات و تغییرات واقعشده در اطراف خود واکنش نشان داده و مسائل خود را بهصورت مستقل پاسخگو باشند. با توجه به ماهیت نرمافزاری این عاملها و وجود سرعت در معاملات الکترونیکی و نیز احتمال تغییر عمدی یا سهوی دادهپیام محتوی ایجاب و قبول، بروز خطا و اشتباه در این نوع از قراردادها از شیوع بیشتری برخوردار بوده و این سؤال حادث میشود که برفرض وقوع خطا و اشتباه آیا میتوان این نوع از نرمافزارهای هوشمند که برخی صاحبنظران نیز آنها را واجد شخصیت دانستهاند را مسئول تلقی نمود یا خیر؟روش: پژوهش حاضر با روش توصیفی - تحلیلی انجامشده است.یافتهها و نتایج: نرمافزارهای الکترونیکی ولو فوق هوشمند صرفاً یک وسیله و ابزار برای اعلام اراده بوده و هوشمندی خصیصه ذاتی این نرمافزارها نبوده و واجد شخصیت نمیباشند فلذا بهعنوان اصل کلی، زمانی که اصل ساز از این نرمافزارها استفاده میکند، مسئولیت ناشی از اقدامات انجامشده از ناحیه نرمافزار متوجه اصل ساز بوده و نرمافزار فاقد مسئولیت هست.
