بررسی فقهی سرمایه گذاری خارجی و محیط زیست و مناسبات حقوقی آن ها با یکدیگر
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد حقوق خصوصی، دانشگاه ولی عصر (عج) رفسنجان، ایران. (نویسنده مسئول). رایانامه: seyedsajad.khalooei.tafti@gmail.com
2 کارشناسی ارشد حقوق خصوصی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران. رایانامه: rezasham5540@gmail.com
3 استادیار گروه معارف اسلامی و حقوق، دانشگاه ولی عصر (عج) رفسنجان، ایران. رایانامه:reza.aghaabbasi@vru.ac.ir
doi
10.30495/alr.2022.1947626.2246چکیده
زمینه و هدف: با توجه به جامعیت دین اسلام و ظرفیت احکام دینی و فقهی در خصوص امکان صدور احکام متناسب و با تأثیرپذیری از مقتضیات زمان و مکان در زمینه مسائل مورد نیاز جامعه و حتی مسائل مستحدثه و انطباق احکام دینی امروزه ضروری است. موضوع سرمایهگذاری خارجی بیش از پیش مورد مطالعه قرار گیرد؛ به همین دلیل در این پژوهش تلاش و هدف این است تا در حد امکان که به جایز بودن فعالیت سرمایهگذاری خارجی و عدم تخریب محیط زیست با توجه به قواعد فقهی و اسلامی استناد میشود؛ به تأثیر سرمایهگذاری خارجی در تخریب محیط زیست که با اصول فقهی و دینی کشور ما مخالف است نیز پرداخته شود؛ بنابراین ضرورت انجام این تحقیق نیز ارائه راهکارهای حقوقی لازم برای کاهش و عدم اثرات منفی سرمایهگذاری خارجی بر محیط زیست است تا از این طریق گامی مؤثر در جهت مدیریت سرمایهگذاری خارجی با حفظ ملاحظات زیستمحیطی برداشته شود.روش: پژوهش حاضر به روش توصیفی- تحلیلی انجام شده است.یافتهها و نتایج: با توجه به اهمیت سرمایههای خارجی و تأثیر آن بر وضعیت محیط زیست در دهههای اخیر بر آن شدیم، ابتدا موضع شریعت اسلام در مورد سرمایهگذاری خارجی و همچنین تحولات حادث در محیط زیست با استناد به منابع فقهی مورد مداقه قرار دهیم و سپس تأثیر سرمایهگذاری خارجی را در تخریب محیط زیست و راهکارهای پیشنهادی مورد تبیین و تحلیل حقوقی قرار دهیم تا از این طریق گامی مؤثر در جهت تعادل حفظ محیط زیست و جریان سرمایهگذاری خارجی با توجه به مبانی فقهی و حقوقی برای کشورمان برداشته شود.