ارزیابی مدل کارآمدی اجتماعی دانشآموزان براساس تحمل عدمقطعیت و سازگاری روانی با نقش میانجی تابآوری
نویسندگان
1 گروه جامعهشناسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاداسلامی، تبریز، ایران.
2 گروه برنامهریزی درسی، واحد مرند، دانشگاه آزاداسلامی، مرند، ایران.
3 گروه جامعهشناسی، واحد تهران، دانشگاه پیامنور، تهران، ایران.
4 گروه برنامهریزی درسی، واحد مرند، دانشگاه آزاداسلامی، مرند، ایران.
doi
https://doi.org/10.82338/aukh.2025.1196299چکیده
هدف پژوهش حاضر، ارزیابی مدل کارآمدی اجتماعی دانشآموزان باتوجهبه تحمل عدمقطعیت و سازگاری روانی و بادرنظرگرفتن نقش میانجی تابآوری است. این مطالعه از نوع توصیفی-همبستگی میباشد. جامعۀ آماری پژوهش شامل تمامی دانشآموزان شهرستان تبریز استکه براساس آمار ادارۀ آموزش و پرورش در سال ۱۴۰۲شمسی، جمعیتی برابربا 868/692نفر را شامل میشود. حجمنمونه بااستفادهاز فرمول کوکران، ۳۳۰نفر محاسبه شد که بادرنظرگرفتن احتمال ریزش نمونه، ۴۰۰نفر انتخاب گردید. نمونهگیری به روش خوشهای چندمرحلهای انجام گرفت. ابزارهای گردآوری اطلاعات شامل پرسشنامههای کارآمدی اجتماعی، تحمل عدمقطعیت، سازگاری شناختی و تابآوری میباشند. برای تحلیل دادهها از نرمافزار SPSS جهت آمار توصیفی و AMOS برای آزمون فرضیهها با بهرهگیری از مدلسازی معادلات ساختاری استفاده شد. نتایج نشاندادکه مقدار آمارۀ سوبل برای مسیر «تحمل عدمقطعیت→تابآوری→کارآمدی اجتماعی»، برابربا 459/10 و مقدار p کمتر از 05/0 استکه بیانگر معناداری اثر غیرمستقیم میباشد. همچنین، آمارۀ سوبل برای مسیر «سازگاری روانی→تابآوری→کارآمدی اجتماعی»، برابربا 135/17 و مقدار p کمتر از 05/0 بوده که نشاندهندۀ معناداری این اثر غیرمستقیم است.
