عوامل مؤثر بر اشتغال پایدار سکونتگاههای روستایی استان لرستان در دوران پسا کووید
نویسندگان
1 گروه جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
2 گروه جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
3 گروه جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
doi
10.48308/sdge.2024.233767.1166چکیده
با شیوع همهگیری بیماری کرونا، معیشت سکونتگاهها انسانی دستخوش تغییرات قابلتوجهی شده است، و بهتبع آن، سکونتگاههای روستایی نیز از پیامدهای منفی این پدیده در امان نبودهاند. با استمرار این معضل نوظهور، اقتصاد روستا، بهویژه اشتغال آنان با رکود مواجه بوده است. بر این اساس هدف از پژوهش حاضر بررسی عوامل مؤثر بر اشتغال پایدار روستاییان با توجه به شرایط پیشآمده در اثر این بیماری بوده است. روششناسی پژوهش در قالب مطالعات کتابخانهای و اسنادی و با تجزیه و تحلیل دیماتل صورت گرفته است. جامعه آماری پژوهش را کارشناسان مرتبط با مسائل روستایی تشکیل داده، که به صورت هدفمند و به تعداد 25 نفر در نظر بوده است. یافتهها حاکی از آن است که در دورۀ پسا کووید عامل زیرساختی_ نهادی با ضریب وزنی 19/0 بهعنوان مهمترین عامل اثرگذار، و معیار اقتصادی بهعنوان اثرپذیرترین عامل، اشتغال پایدار روستاهای لرستان را تحت تأثیر قرار داده است. نتایج تحقیق نشان میدهد که خلاءهای ساختاری در استان مانع پایداری اشتغال روستایی در دوره پسا کووید بوده است. وجود شرایطی چون دسترسی نابرابر به خدمات درمانی و بهداشتی، نابرابری در برخورداری از امکانات رفاهی، نامناسب بودن دسترسی به نهادههای مختلف کشاورزی، فقدان صنایع تبدیلی محصولات کشاورزی، ضعف کارگاههای صنایع روستایی، کمبود زیرساختهای گردشگری، دسترسی پائین روستاییان به داراییهای مالی، سطح پائین فعالیتهای غیر زارعی روستاییان و ضعف دورههای آموزشی همگی بر نارساییهای شغلی روستاییان این استان دامن زده است.