مقایسۀ معنای زندگی اجتماعی و احساس پیری با تأکید بر تحولات فرهنگی و اجتماعی (مطالعه‌موردی: سالمندان متأهل و غیر متأهل شهر شیراز)

نویسندگان

1 دانش‌آموختۀ روان‌شناسی عمومی، واحد شیراز، دانشگاه آزاداسلامی، شیراز، فارس، ایران

2 دانش‌آموختۀ روان‌شناسی عمومی، واحد شیراز، دانشگاه آزاداسلامی، شیراز، فارس، ایران

doi
چکیده

سالمندی دوره‌ای حساس از چرخۀ زندگی است‌که کیفیت تجربۀ آن تحت‌تأثیر عوامل روانی و اجتماعی قرار دارد. هدف پژوهش، مقایسۀ معنای زندگی اجتماعی و احساس پیری در سالمندان متأهل و غیرمتأهل بر تحولات فرهنگی است. روش‌تحقیق توصیفی–مقایسه‌ای و جامعه‌آماری شامل کلیۀ سالمندان شهر شیراز در سال 1404شمسی، بود که از میان آن‌ها 93 نفر (52 سالمند متأهل و 41 سالمند غیرمتأهل)، به روش در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسش‌نامۀ معنای زندگی اجتماعی و احساس پیری بود. داده‌ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس چندمتغیره (مانووا) و آزمون‌های تک‌متغیره در نرم‌افزار SPSS-26 تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بین دو گروه از نظر ترکیب خطی معنای زندگی اجتماعی و احساس پیری تفاوت معناداری وجود دارد (Wilks’ Lambda=0/884، p=0/012). سالمندان متأهل معنای زندگی اجتماعی بالاتری (58/54 در برابر 07/46) و سالمندان غیرمتأهل احساس پیری بیشتری (68/124 در برابر 08/113)، داشتند. همچنین، تفاوت معناداری در مؤلفۀ جست‌جوی معنا و مؤلفه‌های نمایش احساسات، کنترل منفی و کنترل مثبت احساس پیری مشاهده شد. نتایج نشان می‌دهد وضعیت تأهل نقش مهمی در تجربۀ معنای زندگی و ادراک پیری در سالمندان دارد.