مفهوم و گفتمان مراکز آموزشی اجتماع محله در پارادایم پایداری شهری
نویسندگان
1 گروه جغرافیای انسانی و آمایش، دانشکده علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 گروه جغرافیای انسانی و آمایش، دانشکده علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
3 گروه جغرافیای انسانی و آمایش، دانشکده علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
10.48308/sdge.2023.232278.1134چکیده
واژه و مفهوم مدرسۀ اجتماع محلهمحور، نشاندهنده رابطۀ مدرسه یا محیطهای آموزشی با اجتماع محلهای است. بنابراین در دیدگاه کلی آنچه ارتباط این دو مفهوم را با نظام برنامهریزی شهری مشخص میکند، رابطۀ ساختار اجتماعی آموزش با مکان است. بر این مبنا، با توجه به نو بودن موضوع پژوهش در ادبیات جغرافیای شهری ایران، مؤلفههای شکلدهندۀ مدرسۀ اجتماع محور شناسایی، بررسی و تحلیل شده و چارچوب کلی نظری-مفهومی و مدلسازی متغیرهای دخیل در آن بر پایه دیدگاه توسعۀ پایدار تدوین و ارایه شده است. از این رو براساس اهمیت نقش کالبدی عناصر شهری و عملکرد اجتماعی – هویتی آن بر مبنای بهرهگیری از فلسفۀ پراگماتیستی و رویکرد آمیخته، کاربست تکنیک تحلیل محتوا و روش پشتیبان اجماع گسسته به وسیلۀ استخراج مضامین و مفاهیم و مقولهسازی از طریق کدگذاری دادهبنیاد و سپس کاربست آن در مدل آن، عوامل مؤثر بر مدرسۀ اجتماع محله محور بر پایۀ توسعۀ پایدار واکاوی و تحلیل شده است. نتایج این جمعبندی بر مبنای نمونۀ هدفمند تعیین شده است و از میان منابع تخصصی و همچنین 12 خبرۀ حوزه برنامهریزی شهری استخراج شده که بیانگر اهمیت 9 متغیرِ ساختار سیاسی، مدیریت فرهنگی، مدیریت اقتصادی، مدیریت اجتماعی، مدیریت محیطی، یادگیری، مدارس تماموقت، فضای چند عملکردی، مدیریت فضای آموزشی در تعریف و مدلسازی مدارس اجتماع محور است.
