تاثیر الیاف PVA و نانوذرات بر مقاومت پیوستگی بتن الیافی

doi
10.71507/civil.2024.1104007
چکیده

ترمیم و تقویت سازه‌های بتنی از اهمیت ویژه‌ برخوردار بوده و خواص مکانیکی ملات‌های ترمیمی و همچنین سازگاری با بتن پایه از نکات مهم در ترمیم سازه‌های بتنی آسیب‌دیده می‌باشد. پارامتر مقاومت پیوستگی مصالح از خواص مهم در انتخاب ملات‌های ترمیمی به شمار می‌آید. در این مطالعه آزمایشگاهی مقاومت پیوستگی تعداد 7 نوع ملات پایه سیمانی حاوی نانوسیلیس (NS)، میکروسیلیس (SF) و الیاف پلی‌ونیل‌الکل (PVA) براساس استاندارد ASTM C882، بر روی بتن پایه مورد آزمایش قرار گرفته شده است. بتن پایه از نوع بتن الیافی با مقاومت فشاری هدف برابر 45 مگاپاسگال و در طرح اختلاط آن از الیاف ماکروسینتتیک استفاده شده است. روانی نمونه بتن الیافی برابر120 میلیمتر بوده و روش عمل‌آوری نمونه‌ها به صورت مرطوب انجام شده است. نتایج بدست آمده حاکی از آن است که کلیه مصالح ترمیمی در این تحقیق با بتن پایه سازگار بوده واستفاده ازترکیب الیاف PVA و نانوسیلیس در ملات‌های پایه سیمانی باعث افزایش مقاومت پیوستگی نمونه‌ها به میزان 85 درصد نسبت به نمونه‌های بدون الیاف گردیده است. بالاترین مقاومت پیوستگی در بین نمونه‌ها مربوط به ملات پایه سیمانی حاوی الیاف PVA و نانوسیلیس (6NS75/0PVA) با مقاومت پیوستگی برابر 83/21 مگاپاسگال بوده است.