فرایند کشش جبرانی در گویش بروجردی در چارچوب نظریۀ بهینگی
نویسندگان
1 دستیار گروه زبانشناسی، دانشنامه زبانها و گویشهای ایرانی، دایره المعارف بزرگ اسلامی
doi
چکیده
پژوهش حاضر دربارۀ "فرایند کشش جبرانی در گویش بروجردی" و روش انجام آن بهصورت توصیفی- تحلیلی است. در این پژوهش با بهکارگیری دو نظریۀ "بهینگی و مورایی" فرایند کشش جبرانی [1] واکه در گویش بروجردی مورد بررسی قرار گرفت و مشخص گردید دو نوع کشش جبرانی در این گویش وجود دارد: نخست کشش جبرانی واکه که ناشی از حذف همخوانهای چاکنایی / h / و/ ʔ / است و دیگری کشش جبرانی واکه ناشی از حذف واکه. این دو همخوان چاکنایی تنها همخوانهای گویش بروجردی هستند که وزن هجایی دارند. حذف این دو همخوان یا واکه سبب میشود مورای آنها به واکۀ کوتاه پیش از آنها منتقل گردد و ازآنجاییکه واکههای کوتاه تکمورایی هستند، پس از جذب مورای آزادشدۀ همخوانهای چاکنایی و واکۀ محذوف، به واکههای دومورایی تبدیل گردند و فرایند کشش جبرانی بر روی آنها اعمال شود. نتیجۀ پژوهش حاضر مشخص نمود این فرایند در گویش بروجردی، علاوهبر سه بافت واجی که "بیک مور" معرفی کرده است، در بافت دیگری نیز در واژههای سههجایی رخ میدهد. [1] - Compensatory lengthening