واژۀ پساغند( ذخیره) در گویش بهدینان
نویسندگان
1 گروه فرهنگ و زبانهای باستانی، پژوهشگاه علوم انسانی، مطالعات فرهنگی، تهران، ایران
doi
https://doi.org/10.82183/dif.2025.1203157چکیده
زبان فارسی همواره نیاز به واژههای بسیار دارد که برای رساندن معانی تازه و ضبط و انتقال مفاهیمی بسیار، کارآمد باشند و بتوان با کلمات مناسب، معانی را رسانید تا با آن ابزار، ارتباط میان گویندگان و شنوندگان، و خوانندگان متون برقرار کرد. بر چنین مبانی، و به چنین موجباتی است که زبان فارسی افزون بر ساختن واژههای جدید و فراوان، همواره به وام گرفتن لغات از زبانهای دیگر پرداخته، و از دیرباز وامواژههایی متعدد را به تصرف درآوردهاست. هنگامی که زبان فارسی در نوشتار و در گفتار، وامواژه از گویشهای زنده و فراوان ایرانی بستاند و لغاتی را از آنها بردارد و بر گنجینۀ واژگانی خود بیفزاید، در واقع عملاً دستاوردی را فراهم کردهاست که همان زبان و گویش وام دهنده نیز از چنین اهدایی بر خود خواهد بالید و به خود خواهد نازید که توانستهاست ارمغانی پایدار و رایج به زبان میانگان و سرشار از استغنای دیرندۀ فارسی بدهد و بر غنای شکوهمند آن بیفزاید.