فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

وقوع اجتناب‌ناپذیر زلزله‌ها و تحمیل خسارت‌های فراوان جانی و مالی، تاکیدی بر لزوم یافتن راه‌حلی مناسب و قابل اعتماد جهت مقابله با این پدیده طبیعی است. تجربه زلزله های اخیر نشان می‌دهد که سازه‌هایی که بر اساس آیین‌نامه‌های جدید طراحی، و به شکل صحیح اجرا شده‌اند، معمولاً در زلزله‌ها عملکرد خوبی داشته‌اند. پژوهش حاضر، تاثیر اتصال فیزیکی دو سازه مجاور را با استفاده از میراگر و استفاده از سیستم جداساز لرزه‌ای در یکی از آنها و تاثیر آن بر رفتار سازه‌هادیگر مورد بررسی قرار می دهد یا به عبارتی دیگر دو سازه متصل که یکی در حالت کنترل شده و دیگری در حالت کنترل نشده می‌باشد. در حالت کلی هدف اصلی این مقاله بررسی نحوه اندرکنش دو سازه کنترل شده و کنترل نشده می‌باشد به نحوی که تاثیر سازه کنترل شده در بهبود رفتار سازه کنترل نشده بواسطه اتصال آنها مورد بررسی قرار می‌گیرد. در این راستا ابتدا دو سازه ساختمانی 5 طبقه طراحی شده و با ایجاد اتصال در تراز طبقات، به هم وصل می‌شوند. در ادامه سیستم جداساز پایه در یکی از این دو ساختمان پیاده سازی شده و با انجام فرمول‌بندی معادلات حرکت سیستم سازه‌ای، پاسخ‌های کنترل نشده و کنترل شده سازه‌ها محاسبه می‌شوند. پاسخ کنترل شده سیستم سازه‌ای مجهز به جداساز پایه و پاسخ تحت تاثیر قرار گرفته سازه کنترل نشده مجاور مورد محاسبه قرار گرفته و نتایج نشانگر موثر بودن سیستم کنترلی پیاده شده در یکی از سازه‌ها در بهبود عملکرد سیستم سازه‌ای مجاور از نظر کاهش پاسخ سازه‌ای می‌باشد. با توجه به نتایج اگر ساختمان شماره 1 به تنهایی مورد کنترل ارتعاشات قرار گیرد تا 54 درصد در کاهش پاسخ سازه تحت رکورد لرزه‌ای طبس موثر است. با این حال اگر این ساختمان به ساختمان شماره 2 متصل شود و فقط در ساختمان شماره 1 از سیستم کنترل استفاده شود، به مقدار 63 درصد موثر خواهد بود که این نشانگر عملکرد مناسب میراگرهای الحاقی در تراز طبقات می‌باشد که دو سازه را به هم وصل کرده است. اگر ساختمان شماره 1 کنترل شود، در رفتار ساختمان شماره 2 نیز تغییر قابل توجهی به وجود می‌آید که در مورد زلزله لوماپریتا به حدود 33 درصد می‌رسد.