لزوم تدوین مقررات ساختمانی کارکردی برای خودکارسازی کنترل ضوابط
نویسندگان
1 استادیار گروه معماری دانشکده معماری دانشگاه تهران، ایران
doi
https://doi.org/10.71930/DPAU.2024.1106161چکیده
کنترل ضوابط و مقررات ساختمانی که امروزه در کشور به صورت دستی انجام میشود، فرایندی است دشوار، زمانبر و مستعد خطا. تلاشهایی در ایران و جهان برای خودکارسازی این فرایند انجام شدهاست و در برخی کشورها این فرایند به طور کامل به صورت خودکار توسط رایانه انجام میشود. طبق مدل ایستمن و همکاران، ساختار کنترل خودکار ضوابط دارای چهار مرحله اصلی است که یکی از آنها ترجمه مقررات از زبان انسان به زبان ماشین است. این مرحله چالشهای زیادی از جنبههای برنامهنویسی و همچنین متون قانونی دارد که در این مقاله به چالشهای متون پرداخته شدهاست. قوانینی که با رویکرد کارکردی تدوین شده باشند در مقایسه با قوانین تجویزی تناسب بیشتری برای خودکارسازی دارند. برخی کشورها برای تسهیل خودکارسازی ضوابط و استفاده از مزایای آن متون قانونی خود را با رویکرد کارکردی بازنویسی کردهاند. در این مقاله پس از مرور تاریخچه و اصول خودکارسازی کنترل ضوابط، قوانین تجویزی و کارکردی تعریف شد. سپس با بررسی مقررات ملی ساختمان و تحلیل رویکرد آنها، مشخص شد رویکرد بعضی مباحث کارکردی و رویکرد بعضی دیگر تجویزی است، در حالی که بعضی مباحث هردو رویکرد را به موازات بکدیگر به کار گرفته اند. ضوابط کارکردی عمدتا در مباحث مرتبط با معماری و ضوابط کارکردی عمدتا در مباحث فنی دیده شد. در انتها پیشنهاد شدهاست قوانین با رویکرد کارکردی نیز تدوین شده و در کنار قوانین تجویزی موجود قرار گیرند. رویکرد کارکردی، علاوه بر تسهیل خودکارسازی کنترل ضوابط، همچنین دارای مزایای دیگری از جمله، آزادی عمل بیشتر طراح، اختصار قوانین و انعطافپذیری آنها در صورت نیاز به تغییر است.