هماهنگی واکهای در گویش قاینی
نویسندگان
1 Shahid Chamran University of Ahvaz
doi
https://doi.org/10.82183/dif.2025.1208685چکیده
پژوهش حاضر به بررسی پدیده هماهنگی واکهای در گویش قاینی، یکی از گویشهای جنوبی خراسان، در چارچوب واجشناسی زایشی میپردازد. دادههای این تحقیق از منابع مکتوب مرتبط با گویش قاینی، شم زبانی نگارنده و مصاحبه با گویشوران بومی میانسال گردآوری شده است. هدف اصلی این پژوهش، تحلیل انواع هماهنگی واکهای در این گویش با تمرکز بر نوع پسرو و بررسی تغییرات واکهای در واژههای مختلف از منظر ویژگیهایی چون پسینبودن، افراشتگی و گردی است. نتایج نشان میدهد که در گویش قاینی، هماهنگی پسرو در پیشوندهای فعلی نظیر me- و be- بهصورت چشمگیری رخ میدهد و منجر به تغییراتی مانند تبدیل me- به mi- یا mo - میگردد. همچنین، در برخی واژهها، واکهها تحت تأثیر واکههای مجاور دچار تغییر در ویژگیهای آوایی خود میشوند که نشاندهنده حضور فعال و نظاممند این فرایند در ساخت واژگانی و نحوی گویش قاینی است. این یافتهها میتواند در طبقهبندی واجشناختی این گویش و درک بهتر از ساختارهای زبانی نواحی شرقی ایران مفید واقع شود.