ارتقاء پایداری شهرهای بزرگ در برابر مخاطرات محیطی با رویکرد توسعه زیرسطحی (نمونه موردی شهر تهران)

نویسندگان
doi
چکیده

شهرهای بزرگ معاصر با مسائل و تهدیدهای متعددی در ابعاد اجتماعی، اقتصادی، کالبدی و زیست محیطی مواجه اند. پایدارسازی این شهرها در برابر مخاطرات محیطی با رویکرد توسعه زیرسطحی شهری، نگرشی نوین در شهرسازی می باشد. شهرهای بزرگ ایران با قرارگیری روی گسل های زلزله، مورد تهدید و آسیب پذیری جدی قرار دارند. بکارگیری رویکرد زیرسطحی شهری در توسعه ی این شهرها می تواند به پایداری آن ها کمک نماید. این مقاله با هدف تبیین اهمیت و جایگاه فضاهای زیرسطحی در ارتقای پایداری شهرهای بزرگ و مراکز آن ها در زلزله می باشد. این مقاله با روش تحقیق توصیفی و تحلیلی و مطالعه موردی شهر تهران و با استفاده از تکنیک های تحلیلی سوات، مطالعه اسنادی، مطالعات میدانی انجام می شود. نتایج این پژوهش عبارتند از: 1) پایداری و مقاومت بالای فضاهای زیرسطحی در برابر سوانح طبیعی و غیرطبیعی از قبیل زلزله، آتش سوزی، ارتعاش، انفجار و ... 2) تخریب کم تر این فضاها نسبت به فضاهای غیرزیرسطحی در زلزله و سایر بحران های طبیعی و مصنوع 3) قابلیت فضاهای زیرسطحی در حل مسائل متعدد شهرهای بزرگ و رفع بخشی از نیازهای فضایی.