واکاوی موانع و چالش های حکمروایی یکپارچه شهری (مورد مطالعه: شهر ارومیه)

نویسندگان

1 گروه جغرافیا، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران

2 گروه جغرافیای انسانی و آمایش، دانشکده علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی تهران، تهران، ایران

3 گروه جغرافیا، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران

doi
10.48308/sdge.2024.228380.1067
چکیده

در تدوین سیاست‌های توسعه پایدار، اهمیت حکمروایی اغلب دست‌کم یا نادیده گرفته می‌شود. حکمروایی شهری به‌عنوان رهیافتی ­نوین در فرآیند مدیریت شهری، نویدبخش مشارکت در تصمیم­گیری­ها بین مدیریت شهری، جامعه شهروندی و بخش خصوصی است. هدف پژوهش حاضر تبیین چالش­ها، موانع و مشکلات اثرگذار در حکمروایی یکپارچه شهر ارومیه است تا درک بهتری از شرایط برای سیاست­گذاران شهری پدید آید و گامی مؤثر در رفع کمبودها و کاستی­های بدنۀ ساختاری و اجرایی برداشته شود. این پژوهش، از لحاظ روش، توصیفی – تحلیلی، با ماهیت کاربردی است. شیوه گردآوری اطلاعات به‌صورت اسنادی و پیمایشی بوده و رویکرد گردآوری داده­ها، تعاملی– خبره ­محور است. در این تحقیق، روش تحلیل داده­ها کمی –کیفی (ترکیبی) و جامعه آماری آن 55 نفر از کارشناسان، خبرگان و اعضای هیئت‌علمی بوده است که به روش نمونه­گیری گلوله برفی انتخاب شدند. برای گردآوری داده­ها از روش دلفی آنی و در تحلیل آنها از نرم­افزارهای SPSS و Smart PLS استفاده شده است. نتایج حاکی از آن است که در سطح اطمینان 95 درصد، سازه­های مؤثر در تحقق حکمروایی یکپارچه شهر ارومیه به ترتیب شامل: موانع کنش ارتباطی و دسترسی 88 درصد، موانع فردی 87 درصد، موانع تعارض منافع 78 درصد و موانع ساختاری – نهادی 69 درصد است. در این پژوهش مقدار شاخص ریشه میانگین مربعات باقیمانده استانداردشده برای موانع تحقق حکمروایی 057/0 و شاخص نرم برازندگی مدل، 905/0 بوده که حاکی از مقدار نیکویی برازش مناسب است.