بازتاب ژئوپلیتیکی انقلاب اسلامی ایران بر کویت در منطقه خلیج فارس
نویسندگان
1 استادیار روابط بین الملل گروه علوم سیاسی دانشگاه گیلان
2 استادیار روابط بین الملل دانشگاه گیلان
doi
https://doi.org/10.71723/dir.2024/1184067چکیده
وقوع انقلاب اسلامی ایران در سال 1979 میلادی، مانند پیدایش هر پدیده دیگری در فضای پیرامونی خود موجد اثراتی بوده است. وجه قوی گفتمانی در این انقلاب باعث میشود تا بررسی تاثیرات آن در خارج از مرزهای ج.ا. ایران مخصوصا در خلیج فارس از منظر ژئوپلیتیکی حائز اهمیت ویژه باشد. موقعیت جغرافیایی و اهمیت راهبردی، این منطقه را به یکی از مهمترین مناطق ژئوپلیتیکی در جهان تبدیل کرده است و حضور فعال بازیگران منطقهای و فرامنطقهای بر این رابطه تاثیر مستقیم گذاشته است. این پژوهش به دنبال ارزیابی الگوی رفتاری ایران و کویت در منطقه خلیج فارس مخصوصا بعد انقلاب اسلامی میباشد زیرا با تحولات راهبردی برگرفته از انقلاب اسلامی محیط راهبردی و چشمانداز ترتیبات ژئوپلیتیکی خلیج فارس متحول شده است. در همین راستا سئوال اصلی تحقیق به این شکل مطرح میشود که الگوی رفتاری جمهوری اسلامی ایران در قبال کویت در منطقه خلیج فارس بعد انقلاب اسلامی چگونه میباشد؟ با استفاده از مفهوم ژئوپلیتیک استدلال میشود که الگوی رفتاری تهران برای حفظ توازن قوا در زیرمنطقه خلیج فارس بعد انقلاب اسلامی، گسترش رابطه اقتصادی و فرهنگی با کویت میباشد؛ البته نگرانیهای ژئوپلینومی همانند همکاری نزدیک دولت کویت با عربستان، اختلاف در میادین گازی آرش و تبادل دفاعی- نظامی با آمریکا به قوت خود باقی مانده است که بعد از سال 2011 سبب گسترش اختلافها در خلیج فارس مخصوصا میان ج.ا. ایران و کویت شده است. این مهم را براساس رویکرد توصیفی- تحلیلی با استفاده از روش روند پژوهی و نمونه پژوهی به عنوان روشهای پژوهش کیفی انجام میدهیم که در جمع آوري اطلاعات از منابع اسنادي – کتابخانهاي و تارنماهاي معتبر فضاي مجازي استفاده شده است.
