بررسی نقش اپی‌ژنتیکی lncRNA در بیماران مبتلا به لنفوم‌های منتشر سلول های B

نویسندگان

1 گروه زیست‌شناسی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

2 گروه زیست‌شناسی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

3 گروه ميكروبيولوژي، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

4 مرکز تحقیقات میکروبیولوژی، انستیتو پاستور ایران، تهران، ایران

doi
10.60833/ascij.2024.1105852
چکیده

لنفوم بزرگ سلول B منتشر (DLBCL) شایع ترین لنفوم است که حدود 25 تا 30 درصد از کل لنفوم های غیر هوچکین را تشکیل می دهد. درمان استاندارد DLBCL، رژیم R-CHOP است و باعث افزایش بقای پنج ساله کلی بیماران می‌شود، اما 30 تا 50 درصد از بیماران به این درمان پاسخ نمی‌دهند. اخیراً ترکیب جدید لنالیدومید به علاوه R-CHOP برای درمان DLBCL مورد بررسی قرار گرفته است. مطالعات اخیر بر تأثیر بالقوه تغییرات اپی­ژنتیکی در بروز و توسعه اکثر سرطان‌ها و به ویژه DLBCL اشاره دارد. در این مطالعه، تغییرات بیان دو lncRNA در بیماران مبتلا به DLBCL به صورت بیوانفورماتیکی بررسی شد و رابطه بین lncRNA‌های HOXA Transcript at the Distal Tip و Plasmacytoma Variant Translocation 1 بررسی شده و تأثیر آنها بر مسیرهای سیگنالینگ مرتبط به دقت ارزیابی شده است. ما بیان نسبی دو lncRNA را در سرطان DLBCL با استفاده از داده‌های TCGA و gepia2 بررسی کردیم. سپس، پروتئین‌های هدف این lncRNAها را با استفاده از پایگاه داده rnainter.org شناسایی کردیم. در انتها، پروتئین‌هایی که با هر دو lncRNA میان‌کنش دارند را با استفاده از نمودارهای Venn نشان دادیم. در این مطالعه، میزان بیان LncRNA در بیماران مبتلا به DLBCL به صورت بیوانفورماتیکی بررسی شد و نتایج نشان داد که در ژن‌های HOXA Transcript At The Distal Tip و Plasmacytoma Variant Translocation 1 افزایش بیان دیده شده است. این نتایج می‌توانند در تحقیقات مرتبط با بیان ژن‌ها و بررسی تغییرات مولکولی مفید باشند.

کلیدواژه‌ها